Winda w wieżowcu

8 min czytania · Nieznajomi

Impreza sylwestrowa na trzydziestym piętrze biurowca przy Złotej skończyła się dla Marty wcześniej, niż planowała, bo o wpół do dwunastej zrobiło jej się duszno od tłumu i głośnej muzyki, i postanowiła zjechać na parking po coś z samochodu, zanim wróci na odliczanie. Impreza była huczna – firma, dla której pracowała, wynajęła całe piętro z tarasem widokowym, zespół DJ-ski grał coś na pograniczu house’u i polskich hitów, a kelnerzy krążyli między gośćmi z tacami szampana, który lał się szybciej, niż ktokolwiek zdążył go wypić. Marta zaczynała czuć, że potrzebuje pięciu minut ciszy, zanim wróci do tego wszystkiego na odliczanie do północy.

Winda, nowa, szklana, z widokiem na migające światła miasta, zatrzymała się jednak gwałtownie między siedemnastym i szesnastym piętrem, gasząc większość świateł i pozostawiając tylko awaryjne, czerwonawe oświetlenie.

– To nie może się dziać – powiedziała do siebie, a głos z drugiego końca kabiny odpowiedział, że właśnie się dzieje.

Odwróciła się i zobaczyła mężczyznę, którego nie zauważyła, wchodząc do windy – wysokiego, w garniturze rozpiętym pod krawatem, z kieliszkiem szampana, który trzymał tak, jakby nie zauważył jeszcze, że winda stanęła.

– Też jedziesz na parking? – zapytał.

– Jechałam. Teraz chyba nigdzie nie jedziemy.

Nacisnęła przycisk alarmowy, usłyszała w słuchawce głos ochrony, który obiecał, że techniczny przyjedzie „najszybciej jak to możliwe”, co w sylwestrową noc mogło znaczyć wszystko, od dziesięciu minut do godziny.

– Jestem Kacper – powiedział mężczyzna, wyciągając rękę w ten sposób, w jaki ludzie podają ją sobie na konferencjach, nie w uwięzionej windzie.

– Marta.

– Masz coś przeciwko, żebym się napił szampana, czekając na ratunek?

– Mam coś przeciwko, żebyś się napił całej butelki beze mnie.

Zaśmiał się, wyciągając z kieszeni marynarki drugi kieliszek, który musiał zabrać z imprezy z jakiegoś powodu, który teraz wydawał się szczęśliwym przypadkiem. Nalał jej szampana, usiedli na podłodze windy, opierając się o przeciwległe ściany, bo to był jedyny sposób, żeby nie stać przez nieznany czas.

– Zawsze nosisz zapasowy kieliszek? – zapytała, obracając go w dłoni.

– Nigdy wcześniej. Ale coś mi mówiło, że impreza na trzydziestym piętrze skończy się dla mnie gdzieś, gdzie dodatkowy kieliszek może się przydać.

– Masz talent do przewidywania przyszłości.

– Albo talent do znajdowania wymówek, żeby zabrać dwa kieliszki z bufetu.

– Pracujesz w tym biurowcu? – zapytała.

– Nie. Przyszedłem z kolegą, który tu pracuje. A ty?

Kacper rozpiął jeszcze jeden guzik koszuli, bo w uwięzionej windzie, nawet z zepsutą wentylacją, robiło się coraz cieplej. Marta zauważyła to, choć udawała, że patrzy tylko na awaryjne światło nad drzwiami, licząc w myślach, ile może potrwać oczekiwanie na technika w sylwestrową noc, kiedy większość serwisantów ma już za sobą kilka lampek szampana.

– Pracuję na dwudziestym drugim. Dlatego wiem, że ta winda zawsze się zacina w sylwestra. Mówili o tym na zebraniu działu technicznego.

– I mimo to w nią wsiadłaś.

– Byłam zbyt niecierpliwa, żeby czekać na drugą.

– Rozumiem niecierpliwość. Spędziłem ostatnią godzinę na tamtej imprezie, próbując znaleźć powód, dla którego przyszedłem, i nie znalazłem żadnego innego niż otwarty bar.

– A kolega, z którym przyszedłeś?

– Zniknął z kimś z działu marketingu jakieś pół godziny temu. Nie sądzę, że szybko wróci.

– Więc jesteśmy w tej samej sytuacji – uwięzieni w windzie, bez towarzystwa, które nas tu przywiodło.

– Jest gorzej. Ty masz przynajmniej dobry powód – pracujesz tutaj. Ja nie mam żadnego.

– Może masz teraz jeden – powiedziała, zanim zdążyła ugryźć się w język, i sama była zaskoczona, jak łatwo przyszły jej te słowa.

Rozmawiali tak przez dwadzieścia minut, może trzydzieści, czas się rozmywał w czerwonym świetle awaryjnym, w którym twarz Kacpra wyglądała inaczej niż na pierwszy rzut oka – ciemniejsza, bardziej intensywna, z oczami, które patrzyły na nią coraz dłużej między kolejnymi żartami o złej infrastrukturze biurowca.

– Wiesz, co jest ironiczne? – powiedział, kiedy za oknem usłyszeli pierwsze fajerwerki, oznaczające, że gdzieś na mieście już jest północ, mimo że dla nich czas w tej kabinie zatrzymał się zupełnie inaczej. – Spędzam sylwestrową noc uwięziony w windzie z kobietą, której nie znałem godzinę temu, i czuję się lepiej, niż czułbym się na tamtej imprezie.

– To chyba kompliment.

– To jest kompliment.

Wcześniej, zanim winda stanęła, Marta planowała tę sylwestrową noc zupełnie inaczej – odliczanie z zespołem, krótka rozmowa z szefową o premii, powrót do domu przed drugą, bo następnego dnia miała umówiony telefon z rodzicami. Teraz, siedząc na podłodze unieruchomionej kabiny, czuła, że wszystkie te plany straciły znaczenie wobec czegoś znacznie bardziej nieprzewidywalnego, co działo się między nią i zupełnie obcym mężczyzną w rozpiętym pod krawatem garniturze.

Marta poczuła, że szampan i czerwone światło, i fajerwerki za szklaną ścianą windy, i to, jak Kacper na nią patrzył, składają się na coś, co nie zdarza się normalnie, kiedy życie idzie swoim zwykłym trybem. Przysunęła się bliżej, nie do końca wiedząc, czy to szampan, czy coś innego, i Kacper nie odsunął się, kiedy ich kolana się zetknęły na podłodze kabiny.

– Pierwsza w nowym roku – powiedział, patrząc na zegarek. – Formalnie już jest.

– Formalnie powinniśmy się pocałować. Taka jest tradycja.

– Nawet w uwięzionej windzie?

– Szczególnie w uwięzionej windzie.

Pocałował ją, smakując szampanem, a za szklaną ścianą fajerwerki rozświetlały niebo nad Warszawą, rzucając kolorowe błyski na ściany kabiny, w której nikt poza nimi nie miał dostępu. Pocałunek pogłębił się szybciej, niż oboje oczekiwali, jej ręce na jego krawacie, rozwiązującym go niezdarnie, jego dłonie na jej talii, przyciągające ją na kolana, mimo niewygodnej podłogi windy, mimo garnituru, który nie był zaprojektowany na taką sytuację.

– To szaleństwo – wyszeptała między pocałunkami.

– Mamy czas. Technik jeszcze nie przyjechał.

Resztę nocy w windzie pamiętali potem obaj różnie – Marta jako gorąco i ciasnotę, i śmiech przerywany czymś innym, Kacper jako najlepszy sylwester od lat, mimo albo właśnie dzięki temu, że spędził go uwięziony między piętrami z kobietą, której imię poznał godzinę wcześniej. Kiedy technik wreszcie przyjechał, godzinę po północy, winda ruszyła z szarpnięciem, a oboje zdążyli się poprawić, zaśmiewając się nerwowo, jak dzieci przyłapane na czymś zabronionym.

– Numer? – zapytał Kacper, kiedy drzwi windy otworzyły się na parterze.

– Pod warunkiem, że obiecasz, że następnego sylwestra pójdziemy po schodach.

– Obiecuję coś lepszego. Że następnego sylwestra zarezerwujemy sobie tę windę specjalnie.

Wymienili numery przy stanowisku ochrony, pod okiem technika, który kręcił głową, słuchając, jak się śmieją z czegoś, czego nie rozumiał, i jeszcze przez chwilę stali na parterze, nie chcąc się jeszcze rozdzielać, mimo że impreza wciąż trwała trzydzieści pięter wyżej.

– Wracasz na górę? – zapytał Kacper.

– Chyba muszę. Zostawiłam tam torebkę i telefon.

– Pójdę z tobą. W końcu obiecałem ci schody.

Zaśmiała się, kierując się w stronę windy serwisowej, bo tamta, szklana, wciąż czekała na kolejny przegląd techniczny. – Nie dziś. Jedna winda na sylwestra wystarczy za całe szczęście.

Weszli razem do kolejnej, mniejszej kabiny, i kiedy drzwi się zamknęły, Kacper spojrzał na nią z uśmiechem, który obiecywał, że ta noc, mimo spóźnionej północy, dopiero się zaczyna.

– Ta winda chyba działa poprawnie – zauważyła Marta, kiedy kabina ruszyła gładko w górę, bez żadnego szarpnięcia.

– Szkoda. Zaczynałem się przyzwyczajać do tamtej niesprawnej.

– Masz dziwne upodobania co do infrastruktury biurowej.

– Mam dziwne upodobania co do tego, co się w niej wydarzyło.

Na trzydziestym piętrze impreza wciąż trwała w pełni, ale kiedy drzwi windy otworzyły się na korytarz pełen dźwięków muzyki i śmiechu gości, żadne z nich nie czuło już ochoty wracać do tłumu na dłużej niż potrzeba, żeby odebrać torebkę i telefon. Marta znalazła je szybko na krześle w rogu sali, a Kacper czekał przy wejściu, z tym samym wyrazem twarzy, który miał w uwięzionej windzie – skupionym, czekającym, jakby cała impreza wokół niego była tylko tłem dla czegoś ważniejszego.

– Wracamy do mnie czy do ciebie? – zapytała, podając mu rękę.

– Wszystko jedno, pod warunkiem, że w obu miejscach winda działa poprawnie. Choć po dzisiejszej nocy zaczynam podejrzewać, że najlepsze rzeczy zdarzają się właśnie wtedy, kiedy coś się psuje.