Bursztynowe noce w Sopocie

8 min czytania · Wakacyjne

Ula przyjechała do Sopotu na tydzień, sama, bo koleżanka, z którą miała jechać, odwołała wyjazd na trzy dni przed terminem, a Ula, zamiast zrezygnować z rezerwacji, zapakowała walizkę i pojechała sama, z książką, którą planowała przeczytać na leżaku, i planem, który sprowadzał się do „nic nie planować”. Przez pierwsze dwa dni trzymała się tego planu sumiennie – plaża rano, lunch w jednej z knajpek na Monciaku, drzemka po południu, książka wieczorem. Trzeciego wieczoru coś w niej się zbuntowało wobec tej sumienności, może dlatego, że wszystkie pary wokół niej na plaży trzymały się za ręce, a ona przyjechała tu sama i zaczynała się nad tym zastanawiać bardziej, niż chciała.

Książka wciąż leżała nieprzeczytana na nocnym stoliku, a Ula stała na molo, boso, z sandałami w ręku, patrząc na światła klubu przy plaży, skąd dobiegała muzyka niosąca się nad ciemną wodą.

– Nie podoba ci się muzyka, czy po prostu nie lubisz tłumu? – zapytał głos za nią. Odwróciła się i zobaczyła mężczyznę, który musiał mieć może trzydzieści lat, w lekkiej koszuli rozpiętej pod szyją, ze słuchawkami DJ-skimi zawieszonymi na karku.

– Obserwuję z daleka. Taniec w tłumie obcych ludzi mnie nie kręci.

– A taniec na pustym molo?

Zaśmiała się, bo propozycja była tak absurdalna, że nie mogła jej odmówić inaczej niż śmiechem. – Ty jesteś tym, kto gra w klubie?

– Byłem. Skończyłem set godzinę temu. Teraz tylko chodzę i sprawdzam, czy morze wciąż tam jest.

– Jest. Sprawdzałam przed chwilą.

Usiedli na deskach molo, nogi zwisające nad czarną wodą, która odbijała światła Sopotu – hotel Grand, molo oświetlone girlandami, daleki Gdańsk migający na horyzoncie. Ula zdjęła sandały całkowicie, kładąc je na deskach obok siebie, i podwinęła nogi pod siebie, czując na skórze wieczorny chłód, który po całym dniu na plaży robił się przyjemny, nie dokuczliwy. Kuba patrzył na morze z taką miną, jakby mimo ośmiu lat grania tu latem wciąż nie mógł się nim znudzić.

Powiedział, że nazywa się Kuba, że gra latem w klubach nad morzem, a zimą produkuje muzykę w mieszkaniu w Gdyni, i że Sopot w sierpniu zawsze pachnie tak samo – solą, frytkami i perfumami stu różnych turystek naraz.

– Nie brzydzi cię to? Te same twarze co roku, ci sami ludzie przyjeżdżający na tydzień, żeby się upić i zapomnieć o pracy?

– Przyzwyczaiłem się. Zresztą gdybym się tym brzydził, nie przychodziłbym tu co lato od ośmiu sezonów.

– A nie masz wrażenia, że to trochę samotne? Grać dla tłumu, który zapomni twoje imię, zanim wyjedzie z miasta?

Zastanowił się nad tym dłużej, niż oczekiwała, patrząc na czarną wodę. – Czasem. Ale czasem ktoś zapamiętuje. I to wystarcza, żeby wrócić kolejnego lata.

Ula poczuła, że ta odpowiedź trafiła głębiej, niż powinna trafić zwykła wymiana z nieznajomym poznanym na molo.

– A ty? – zapytał. – Zostajesz długo?

– Wyjeżdżam pojutrze.

– Szkoda. Dopiero zaczęliśmy rozmawiać.

– Mamy jeszcze jeden dzień i dwie noce. To więcej, niż niektórzy dostają.

– Filozoficzne podejście do randkowania na wakacjach.

– Mam dużo czasu na myślenie, grając dla ludzi, którzy przyjechali tu na siedem dni i wyjeżdżają, zanim zdążę zapamiętać ich imiona. Uczy to pewnej perspektywy.

– A jakiej perspektywy nauczyło cię to w moim przypadku?

– Że czasem lepiej zapytać od razu, zanim zabraknie czasu na pytania.

Kuba spojrzał na nią wtedy inaczej, jakby ta odpowiedź zmieniła coś w sposobie, w jaki ją widział – nie jako jedną z setek turystek, które mijał na plaży, ale jako kogoś, kto wie, czego chce, i nie boi się tego powiedzieć. Wyciągnął rękę, pomógł jej wstać, i zaproponował, żeby przeszli się brzegiem, tam gdzie fale były ciche, a plaża pusta, bo większość ludzi wciąż tańczyła w klubie.

Szli długo, bez pośpiechu, czasem w ciszy, czasem rozmawiając o rzeczach, które ludzie mówią sobie tylko wtedy, gdy wiedzą, że znają się na tak krótko, że mogą być szczerzy bez konsekwencji. Mijali kolejne puste pawilony gastronomiczne, zamknięte już na noc, ich okiennice pomalowane w kolorowe wzory wyblakłe od słońca całego sezonu, aż doszli do miejsca, gdzie plaża zwężała się, a fale podchodziły bliżej, zostawiając na piasku wąski pas śliskich od wody kamieni. Kuba schylił się tam kilka razy, przesiewając piasek palcami, zupełnie pewny, że wie, czego szuka.

– Nie musisz mi niczego udowadniać – zaśmiała się Ula, patrząc, jak klęczy w piasku z determinacją, która wyglądała zarazem śmiesznie i uroczo.

– Muszę. Powiedziałem, że znam to miejsce, i teraz muszę to udowodnić, inaczej wyjdę na kogoś, kto tylko dobrze opowiada.

Przy jednym z pustych pawilonów plażowych, zamknięto już na noc, zatrzymali się, bo Kuba chciał jej pokazać, jak wygląda bursztyn znaleziony na plaży w świetle księżyca.

– Wyłowiłem go wczoraj rano – powiedział, wyciągając z kieszeni mały kamień, przezroczysty, miodowy. – Sopot jest pełen takich rzeczy. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać.

– Czy to metafora? – zapytała, bawiąc się kamieniem w dłoni.

– Może. Albo po prostu dobry bursztyn.

Oddała mu kamień, ale ich dłonie zostały złączone dłużej, niż wymagała taka wymiana, i to było wszystko, czego potrzebowali, żeby reszta stała się oczywista. Pocałował ją, najpierw ostrożnie, jakby sprawdzał, czy to w porządku, a kiedy odpowiedziała, przyciągając go bliżej, pocałunek zmienił się w coś znacznie mniej ostrożnego – jej ręce na jego koszuli, jego dłonie na jej talii, odgłos fal niosący się gdzieś w tle jak muzyka, której nikt nie musiał puszczać.

– Mój apartament jest pięć minut stąd – wyszeptał, odsuwając się na chwilę.

– Mój hotel jest bliżej.

– Wygrałaś.

Pokój hotelowy Uli miał balkon z widokiem na morze, i to na nim, nie w łóżku, zaczęli od nowa to, co zaczęło się na plaży – jej sukienka zsunięta z ramion, jego koszula na podłodze, sól morska wciąż na ich skórze, wiatr od wody owiewający ich w ciemności, w której nikt z sąsiednich balkonów nie miał powodu patrzeć w ich stronę. Reszta nocy należała tylko do nich, do morza szumiącego w tle i do bursztynu, który Kuba zostawił na nocnym stoliku, jakby chciał, żeby Ula miała coś na pamiątkę, nawet gdyby to była tylko jedna noc. Gdzieś w oddali dochodziła jeszcze muzyka z klubów przy plaży, ale żadne z nich nie miało już ochoty wracać do tłumu i świateł stroboskopowych – wystarczał im balkon, morze i cisza przerywana tylko ich własnymi głosami.

Rano, kiedy słońce wchodziło nad molo, leżeli jeszcze razem, nie śpiąc, patrząc na sufit, nie na siebie, bo oboje wiedzieli, że za dzień Ula wyjeżdża, a świat poza tym balkonem wciąż istnieje.

– Przyjedziesz jeszcze do Sopotu? – zapytał Kuba.

– Pewnie tak. A ty będziesz tu grał?

– Co lato. Łatwo mnie znaleźć, jeśli wiesz, gdzie szukać.

Ula wzięła bursztyn z nocnego stolika, obracając go w świetle wschodzącego słońca. – Tak jak dobrego bursztynu?

– Właśnie tak.

– To mam cztery dni, zanim wyjedziesz na serio przekonać się, że jestem niezły w szukaniu.

– Masz cztery dni i mój numer, który zapisałem ci w telefonie, kiedy spałaś.

Zaśmiała się, sprawdzając kontakty – rzeczywiście był tam, podpisany jako „Kuba z molo, nie z aplikacji”. – Ambitny jak na kogoś, kto gra tylko do czwartej nad ranem.

– Ambicja jest najlepsza, kiedy nikt jej nie oczekuje.

Resztę dnia spędzili razem na plaży, ona wreszcie z otwartą książką, on z telefonem pełnym nagrań do nowego seta, oboje milczący w tym rodzaju ciszy, która nie wymaga wypełniania. Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Ula odłożyła książkę, patrząc na niego z uśmiechem, który jeszcze trzy dni wcześniej wydawałby się jej zupełnie nie na miejscu wobec obcego mężczyzny. – Dziś grasz?

– Dziś gram. A ty przyjdziesz?

– Przyjdę. I tym razem nie będę obserwować z daleka.

Kuba wstał, zbierając ręcznik i głośnik, z którego przez cały dzień płynęła muzyka, i podał jej rękę, pomagając wstać z piasku. – Uprzedzam, że dzisiejszy set będzie inny niż wczorajszy.

– W jakim sensie inny?

– W takim, że po raz pierwszy od ośmiu sezonów będę grał, wiedząc, że ktoś konkretny stoi w tłumie i patrzy właśnie na mnie.