Żagle na Mazurach

8 min czytania · Wakacyjne

Zapisałam się na rejs po Mazurach, bo koleżanka z pracy namówiła mnie na tydzień żeglarski z Giżycka, obiecując, że nie trzeba umieć niczego więcej niż trzymać linę, kiedy ktoś krzyknie „ciągnij”. Nie powiedziała mi, że jedynym miejscem na jachcie będzie kabina dzielona z Bartkiem, sternikiem, którego widziałam wcześniej tylko na zdjęciu profilowym czarteru – blondyn w okularach przeciwsłonecznych, uśmiech, który wyglądał na pewny siebie w sposób, który mógł oznaczać wszystko.

Przez pierwsze dwa dni rejsu trzymaliśmy się czystej profesjonalności – on wydawał komendy, ja i reszta załogi je wykonywaliśmy, a wieczorami, kiedy jacht stał na kotwicy w jakiejś zatoczce, wszyscy razem gotowaliśmy kolację na małej kuchence gazowej i opowiadaliśmy sobie, skąd kto jest i czemu zdecydował się na żeglarski urlop, zamiast zwykłych wczasów. Zauważyłam, że Bartek patrzy na mnie dłużej, niż wymagają instrukcje dotyczące obsługi szotów, ale tłumaczyłam to sobie zmęczeniem po całym dniu na słońcu, nie czymś, co mogłoby mieć dalszy ciąg.

Trzeciego dnia rejsu, gdy płynęliśmy przez jezioro Śniardwy, niebo, do tej pory bez jednej chmury, zaczęło się zmieniać w ciągu kilkunastu minut – najpierw szarzejąc, potem czerniejąc nad horyzontem w sposób, który Bartek rozpoznał od razu.

– Burza. Musimy schować się w zatoczce, zanim przyjdzie wiatr.

Resztę załogi – parę w średnim wieku i ich dorosłego syna – zdążyliśmy wysadzić w przystani w Mikołajkach godzinę wcześniej, bo wracali do domu samochodem. Zostaliśmy tylko ja i Bartek, manewrujący jachtem w stronę zatoczki osłoniętej lasem, zanim pierwsze porywy wiatru uderzyły w żagle z siłą, która kazała mi złapać za relingi obiema rękami.

– Zwijamy grota! – krzyczał Bartek, a ja, mimo tygodnia nauki, czułam, że ręce mi się trzęsą bardziej od strachu niż od zimna deszczu, który zaczął lać się z nieba bez ostrzeżenia.

Dotarliśmy do zatoczki, kiedy burza była już w pełni, żagiel zwinięty, kotwica zapuszczona, a oboje przemoczeni do suchej nitki, śmiejąc się z czegoś, co przed chwilą wydawało się zagrożeniem, a teraz, kiedy jacht kołysał się bezpiecznie w osłoniętej wodzie, zamieniło się w coś bliższego przygodzie.

– Robiłeś to już wcześniej? Takie manewry w burzę? – zapytałam, kiedy wreszcie mogliśmy złapać oddech.

– Raz, dwa lata temu, na Bałtyku. Tam było gorzej, bo nie miałem gdzie się schować. Tu przynajmniej znałem tę zatoczkę.

– Skąd ją znałeś?

– Przypływam tu z każdą grupą, która ma ochotę zobaczyć zachód słońca bez tłumu turystów z Mikołajek. Ale nigdy jeszcze nie przypłynąłem tu w takich okolicznościach.

– Musimy się przebrać, zanim się przeziębimy – powiedział Bartek, prowadząc mnie do kabiny, małej, ciasnej, z jedną koją i lampą naftową, którą zapalił, bo generator nie wytrzymał burzy i zgasło światło elektryczne.

Zdjęłam mokrą bluzę w kącie kabiny, odwrócona do niego tyłem, próbując znaleźć w torbie suche ubranie, a kiedy się odwróciłam, Bartek też był w połowie zdejmowania przemoczonej koszulki, i na chwilę oboje staliśmy tak, półnadzy, w świetle lampy naftowej, które rzucało na ściany kabiny ciepłe, drgające cienie.

– Przepraszam – powiedział, odwracając wzrok, bardziej uprzejmie niż musiał. – Powinienem zaczekać na zewnątrz.

– Na zewnątrz leje jak z cebra. Zostań.

Spojrzał na mnie wtedy, i coś w jego twarzy zmieniło się z uprzejmego zakłopotania w coś znacznie bardziej skupionego. Burza waliła o kadłub jachtu, deszcz bębnił w pokład nad naszymi głowami, a my staliśmy w tej malutkiej kabinie, bliżej siebie, niż pozwalała na to przestrzeń, nie mówiąc już o okolicznościach.

– Przez cały tydzień udawałam, że nie zauważam, jak na mnie patrzysz przy sterze – powiedziałam, zanim zdążyłam się zastanowić, czy powinnam to mówić na głos.

– A ja udawałem, że to tylko profesjonalne spojrzenie sternika na pasażerkę.

– I jedno, i drugie było udawaniem.

– Jestem twoim sternikiem na ten tydzień – powiedział, choć głos miał już inny niż ten, którym wydawał komendy na pokładzie. – Powinienem myśleć o trasie, a nie o tym, jak wyglądasz, kiedy łapiesz równowagę przy przechyle.

– A jeśli powiem, że cały tydzień czekałam, aż znowu będzie okazja złapać tę równowagę blisko ciebie?

– To powiem, że moje obowiązki sternika właśnie się skomplikowały.

Bartek zrobił krok bliżej, tak że jacht kołyszący się na wodzie sprawił, że nasze ciała zetknęły się przypadkiem, albo nie całkiem przypadkiem, bo żadne z nas nie odsunęło się, kiedy do tego doszło. Pocałował mnie, smakując deszczem i jeziorną wodą, a ja odpowiedziałam, zaciskając ręce na jego wciąż mokrych ramionach, przyciągając go bliżej, podczas gdy burza na zewnątrz robiła się coraz głośniejsza, jakby chciała zagłuszyć wszystko, co działo się w tej małej kabinie.

Koja, na której mieliśmy spać osobno przez cały tydzień, nagle wydawała się zupełnie wystarczająca dla dwóch osób. Lampa naftowa rzucała cienie na drewniane ściany, jacht kołysał się delikatnie na wodzie zatoczki, a deszcz na pokładzie zmienił się w rytm, do którego nie trzeba było żadnej innej muzyki. Nie będę opisywać wszystkiego, co działo się dalej – wystarczy powiedzieć, że ciasnota kabiny, która wcześniej wydawała mi się niewygodna, okazała się jedyną rzeczą, jakiej potrzebowaliśmy tej nocy.

Burza ustała nad ranem, kiedy słońce zaczęło przebijać się przez chmury, odbijając się w uspokojonej już wodzie jeziora. Leżeliśmy w kabinie, owinięci jednym kocem, słuchając, jak krople kapią z liści drzew na brzegu zatoczki.

– Resztę rejsu płyniemy tylko we dwoje – powiedział Bartek. – Kolejna grupa wsiada za trzy dni w Giżycku.

– Trzy dni na Mazurach, tylko ty, ja i jacht.

– I prognoza, która obiecuje same słoneczne dni, choć po wczorajszym dniu wiem już, że prognozom nie warto wierzyć bez zastrzeżeń.

Uśmiechnęłam się, sięgając po jego koszulkę, wciąż leżącą na podłodze kabiny tam, gdzie ją zrzucił. – Szkoda. Myślałam, że kolejna burza byłaby w sumie na miejscu.

– Jeśli tak bardzo ci zależy, mogę sprawdzić prognozę na jutro. Czasem się mylą.

– Nie proś pogody o przysługi, które możesz zrobić sam.

Bartek wyszedł na pokład, żeby sprawdzić liny po nocnej burzy, a ja zostałam chwilę w kabinie, patrząc na bursztynowe światło wschodzącego słońca wpadające przez mały bulaj. Trzy dni na pustym jeziorze, bez reszty załogi, bez planu innego niż ten, który sami ustalimy – pomyślałam, że to najlepszy możliwy sposób na dokończenie tygodnia, który miał być wyłącznie o nauce żeglowania.

Kiedy wyszłam na pokład, Bartek stał już przy sterze, gotowy do podniesienia kotwicy. – Dokąd płyniemy? – zapytałam.

– Tam, gdzie jest najmniej ludzi i najwięcej miejsca na dobre wspomnienia. Znam takie miejsce niedaleko Rucianego-Nidy.

– Prowadź, kapitanie.

Podniósł kotwicę, żagiel złapał pierwszy poranny wiatr, a jacht ruszył przez spokojną już wodę jeziora, niosąc nas w stronę trzech dni, które żadne z nas nie planowało, a oboje chcieliśmy przeżyć tak, jak wyszło.

Stałam przy relingu, patrząc, jak brzeg zatoczki zostaje za nami, a woda jeziora Śniardwy mieni się w rannym słońcu jak coś zupełnie innego niż wczorajsza czarna otchłań podczas burzy. Bartek sterował jedną ręką, drugą trzymając kubek z herbatą, którą zaparzył na małej kuchence, zanim wyszliśmy.

– O czym myślisz? – zapytał, widząc, że patrzę w dal, nie na wodę przed nami.

– O tym, że koleżanka, która mnie na ten rejs namówiła, nie uwierzy, kiedy jej opowiem, jak się skończył.

– Możesz jej nie mówić wszystkiego.

– Albo mogę powiedzieć jej wszystko i patrzeć na jej twarz.

Zaśmiał się, poprawiając kurs, a ja usiadłam na pokładzie, czując słońce na skórze i wiatr we włosach, myśląc, że ten tydzień żeglarski, który miał być tylko sposobem na naukę trzymania liny, zamienił się w coś, czego nie planowałam, a teraz nie chciałam, żeby się skończyło. Koleżanka, która mnie na ten rejs namówiła, pisała już kilka razy, pytając, czy wszystko gra po burzy – odpisałam jej dopiero po godzinie, kiedy słońce było już wysoko, bo wcześniej byłam zbyt zajęta patrzeniem na to, jak Bartek prowadzi jacht przez spokojną już wodę. Napisałam tylko, że wszystko gra i że rejs okazał się ciekawszy, niż planowałam, zostawiając resztę szczegółów na rozmowę po powrocie, bo niektóre rzeczy trudno streścić w jednej wiadomości, zwłaszcza kiedy zaczynają się burzą, a kończą planami na kolejne wspólne wakacje, o których jeszcze wczoraj nie miałam pojęcia.