Deszcz nad Wisłą

4 min czytania · Krótkie

Deszcz zaczął się nagle, kiedy byłam już w połowie mostu Świętokrzyskiego, bez kurtki, bez parasola, z telefonem w kieszeni, który nie miał ochoty mi pomóc. Zbiegłam pod wiatę przystanku, gdzie stał już jeden mężczyzna, w garniturze, z teczką przyciśniętą do boku, patrzący na niebo z taką miną, jakby to był osobisty afront.

– Też nie sprawdził pan prognozy – powiedziałam, bardziej do siebie niż do niego.

– Sprawdziłem. Mówiła, że będzie słonecznie.

Zaśmiałam się, a on odwrócił głowę, może zaskoczony, że ktoś się śmieje w taką ulewę. Miał ciemne oczy i tę zmarszczkę między brwiami, która u niektórych wygląda na zmartwienie, a u innych na skupienie. U niego wyglądała dobrze.

– Ma pan parasol w tej teczce, czy tylko papiery, które nie chcą zmoknąć? – zapytałam.

Otworzył teczkę, pokazał mi parasol czarny, elegancki, zupełnie niepasujący do deszczu, który lał teraz tak, że Wisła pod nami zniknęła za szarą zasłoną wody.

– Dokąd pani idzie? – zapytał.

– Na Powiśle. A pan?

– Też na Powiśle. Choć zaczynam myśleć, że to przeznaczenie, nie przypadek, bo codziennie wracam tą samą trasą od miesiąca i nigdy nie widziałem tu deszczu takiego jak dziś.

– Może przeznaczenie czekało, aż będzie pan miał parasol.

– Może. Albo czekało, aż pani go nie będzie miała.

Nie wiem, które z nas pierwsze zaproponowało, żebyśmy szli razem pod jednym parasolem, ale po chwili szliśmy, ramię przy ramieniu, bo parasol był mniejszy, niż wyglądał w teczce, a deszcz nie zamierzał odpuścić. Czułam ciepło jego ramienia przez przemoczoną bluzkę, zapach wody kolońskiej zmieszany z deszczem, i to, że idziemy wolniej, niż powinniśmy, jakby żadne z nas nie chciało dojść na miejsce za szybko.

– Nie znam pani imienia – powiedział, kiedy zatrzymaliśmy się pod murem jakiejś kamienicy, bo wiatr zaczął wpychać deszcz pod parasol z boku.

– Nie musi pan go znać, żeby się pod tym parasolem schować.

– A chciałbym poznać.

Powiedziałam mu, a on powiedział swoje, i to było głupio intymne, jak wymiana imion może być bardziej intymna niż cokolwiek innego, kiedy stoi się tak blisko, że czuje się czyjś oddech na skroni. Deszcz odbijał się od parasola z taką siłą, że musieliśmy mówić głośniej niż zwykle, nachylając się do siebie, żeby się usłyszeć, i w pewnym momencie odległość między naszymi twarzami stała się mniejsza niż to, co wymaga rozmowa.

Pocałował mnie pierwszy, albo ja go, nie jestem pewna, kto zrobił ten pierwszy krok, bo deszcz zacierał wszystko, nawet granicę między przypadkiem a decyzją. Jego dłoń trzymała parasol, druga znalazła się na moich plecach, przyciągając bliżej, a ja, zapominając, że jesteśmy na ulicy, że ktoś może przejść, trzymałam się klapy jego marynarki, jakby to był jedyny stabilny punkt w świecie, który właśnie zrobił się cały z wody.

Nie wiem, kto zaproponował, żeby wejść do bramy najbliższej kamienicy, ale znaleźliśmy się tam szybciej, niż zdążyłam to przemyśleć, w suchym, ciemnym korytarzu, który pachniał starym tynkiem i jego wodą kolońską z bliska. Parasol upadł na podłogę, nikomu już niepotrzebny. To, co było dalej, zostało tam, w tej bramie, w te piętnaście minut, kiedy ulica na Powiślu wyglądała jak odrębny świat, zasłonięty przez deszcz.

Kiedy wyszliśmy, ulewa już ustawała, a niebo robiło się jasnoszare, jak po płaczu. Stałam chwilę w bramie, poprawiając mokre włosy, patrząc, jak odchodzi w stronę swojej ulicy, bez pośpiechu, z parasolem, który teraz wisiał bezużytecznie u jego boku.

– Jeszcze pani imię – zawołał, odwracając się już z kilku metrów.

– Nie powiedziałam?

– Powiedziała pani wszystko oprócz tego.

Powiedziałam, a on uśmiechnął się tak, jakby właśnie dostał coś, czego szukał dłużej, niż mówiła jego mina pod tą wiatą przystanku. Nie zapisałam jego numeru, a on nie zapisał mojego – oboje wiedzieliśmy, że to nie była ta historia, tylko jeden deszczowy wieczór, który miał zostać dokładnie tym, czym był. Ale do dziś, kiedy zaczyna padać nad Wisłą, zwalniam kroku, na wszelki wypadek.