Ostatni klient

4 min czytania · Krótkie

Kawiarnia na Ofiar Oświęcimskich zamykała się o dwudziestej drugiej, a Ola już przewróciła krzesła na stolikach, zgasiła neon w oknie i liczyła kasę, kiedy drzwi skrzypnęły i wszedł mężczyzna, którego widziała tu już kilka razy w tym tygodniu, zawsze sam, zawsze z laptopem, zawsze zamawiający to samo flat white.

– Jesteście zamknięci? – zapytał, widząc jej twarz.

– Za dziesięć minut. Ale skoro już pan tu jest…

Usiadł w rogu, tym samym, co zawsze, przy oknie, z którego widać mokre od wieczornego deszczu wrocławskie kocie łby. Ola znała już jego zwyczaje lepiej, niż powinna znać zwyczaje kogoś, z kim nigdy nie zamieniła więcej niż pięć słów: zawsze zajmował ten sam stolik, zawsze zamawiał flat white bez cukru, zawsze pracował w skupieniu, które co jakiś czas przerywał, podnosząc wzrok w jej stronę, jakby sprawdzał, czy ktoś go obserwuje. Ona obserwowała. Nigdy się do tego nie przyznała, nawet przed sobą, do dzisiejszego wieczoru.

Zrobiła mu kawę, chociaż maszyna była już w połowie wygaszona i musiała ją zdmuchnąć do życia, przeklinając pod nosem.

– Dziś bez laptopa? – zapytała, stawiając przed nim filiżankę.

– Dziś przyszedłem bez powodu. Albo z jednym – dodał, patrząc na nią dłużej, niż wymagała wymiana kawy za pieniądze.

Ola poczuła, że twarz jej się czerwieni, co było głupie, bo nie była nastolatką, miała dwadzieścia dwa lata i serwowała kawę setkom ludzi, ale żaden z nich nie patrzył tak jak on, jakby widział ją, a nie tylko fartuch z logo kawiarni.

– Jaki powód? – zapytała, siadając na chwilę przy jego stoliku, bo reszta zamknięcia mogła zaczekać.

– Chciałem zapytać, o której kończysz.

– Właśnie teraz.

Zamknęła kasę pospiesznie, zgasiła ostatnie światła, zostawiając tylko to nad barem, ciepłe i żółte, odbijające się w kałużach na zewnętrznym bruku przez okno. Kiedy odwróciła się, stał bliżej, niż się spodziewała, z tym samym spojrzeniem, które miał nad filiżanką.

– Nie znam twojego imienia – powiedział.

– Ola.

– Marek.

– Pracuję tu od pół roku i nigdy nie widziałam, żebyś przyszedł z kimś innym – powiedziała, sama zaskoczona, że to zauważyła, i jeszcze bardziej zaskoczona, że to mówi na głos.

– Bo zawsze przychodziłem tu sam. Żeby móc patrzeć w twoją stronę bez tłumaczenia się komuś, dlaczego akurat w tę stronę patrzę.

– Przychodzisz tu codziennie po flat white, Marek, czy po coś innego?

– Przychodziłem po kawę. Dziś przyszedłem po ciebie.

Powinna chyba poczuć się dziwnie, bo to był obcy mężczyzna, który poznał ją z widzenia przez tydzień zamawiania kawy, ale coś w jego głosie, cichym, pewnym, bez żadnego wymuszenia, sprawiło, że zrobiła krok bliżej, nie dalej. Zapach mokrej ulicy wpadał przez niedomknięte drzwi, miesząjąc się z aromatem kawy, którą przed chwilą zaparzyła.

Pocałował ją oparta o bar, delikatnie, jakby pytał, czy może, a ona odpowiedziała, przyciągając go za kołnierz koszuli, bardziej, niż planowała tego wieczoru. Ręce Marka znalazły jej talię, unosząc ją lekko, tak że usiadła na blacie baru, między niedomytymi filiżankami i słoikiem z cukrem, a ona objęła go nogami, czując, jak całe to miejsce, znane jej na pamięć w każdym calu, zmienia się w coś zupełnie innego pod jego dotykiem.

Resztę wieczoru spędzili w zamkniętej kawiarni, z żaluzjami opuszczonymi i jednym światłem nad barem, które nikomu z ulicy nie zdradzało, co się dzieje wewnątrz. Kiedy wreszcie wyszli, było już dobrze po północy, deszcz ustał, a kocie łby błyszczały pod latarniami jak coś wypolerowanego specjalnie na tę noc.

– Przyjdę jutro po kawę – powiedział Marek, zapinając kurtkę.

– Zamykamy o dwudziestej drugiej – odpowiedziała Ola, uśmiechając się tak, jak nie uśmiechała się do żadnego klienta od miesięcy.

– Wiem. Przyjdę pięć minut przed.

Patrzyła za nim, aż zniknął za rogiem Ofiar Oświęcimskich, a potem jeszcze chwilę stała w pustej kawiarni, zapalając z powrotem jedno światło, bo nie chciała od razu wracać do pustego mieszkania z tym uśmiechem, który wciąż czuła na twarzy.