Mapa nieba nad Bieszczadami

8 min czytania · Romantyczne

Wróciłam do Wetliny rok po tym, jak Tomek i ja przestaliśmy być parą, bo ktoś musiał odebrać rzeczy z chatki, którą zarezerwowaliśmy jeszcze wtedy, gdy mówiliśmy o sobie „my”. Umówiliśmy się, że przyjedziemy osobno, zabierzemy swoje rzeczy i wyjedziemy – on w piątek, ja w sobotę, tak żeby się nie zderzyć. Problem był taki, że on przyjechał dzień wcześniej niż planował, a ja dzień później, i kiedy otworzyłam drzwi drewnianej chatki na skraju wsi, on siedział przy stole z kubkiem herbaty, jakby na mnie czekał.

– Miałeś być wczoraj – powiedziałam, bo to było łatwiejsze niż „cześć”.

– Spóźniłem się. A ty miałaś być dziś wieczorem.

– Przyjechałam wcześniej. Nie chciałam jechać nocą przez Przełęcz Wyżną.

Chatka, którą wynajmowaliśmy od tej samej gospodyni co zawsze, stała na skraju Wetliny, tam gdzie asfalt zmienia się w drogę gruntową, a las zaczyna się dosłownie za ogrodzeniem. Pamiętałam każdy kąt tego miejsca – skrzypiące trzecie schodki, piec, który trzeba było podpalać dwa razy, żeby się rozgrzał, i okno w kuchni, z którego widać było całą dolinę, kiedy rano schodziła z niej mgła. Rok temu pakowaliśmy się z tego miejsca osobno, w dwóch różnych terminach, żeby nie musieć patrzeć sobie w oczy podczas tej ostatniej czynności, którą robiliśmy razem.

Staliśmy tak chwilę, dwoje ludzi, którzy znają się od ośmiu lat i mieszkali razem przez trzy, nie wiedząc, co powiedzieć sobie więcej niż to, co się mówi obcym w poczekalni. Na stole leżała mapa turystyczna Bieszczadów, ta sama, którą kupiliśmy razem w sklepie w Ustrzykach Dolnych, poznaczona naszym pismem – trasy, które zrobiliśmy, i te, które mieliśmy jeszcze zrobić, kiedy jeszcze mieliśmy plany na wspólną przyszłość.

– Została jedna noc, zanim muszę oddać klucze – powiedział Tomek. – Chciałem wejść jeszcze raz na Smerek. Zobaczyć gwiazdy, tak jak wtedy.

Wiedziałam, o którym razie mówi. Nasz drugi rok razem, bezchmurna noc w sierpniu, leżeliśmy na szczycie owinięci jednym śpiworem i Tomek, który nigdy nie był romantyczny w żaden oczywisty sposób, nauczył się na pamięć nazw gwiazdozbiorów, żeby mi je pokazać.

– Jadę z tobą – powiedziałam, zanim zdążyłam to przemyślenieć do końca.

Przed wyjściem Tomek zrobił herbatę do termosu, tak jak robił zawsze przed większymi podejściami, dwie łyżeczki, trochę miodu, bez cukru. Patrzyłam, jak kręci się po małej kuchni, znając miejsce każdego kubka i każdej łyżki, mimo że od roku nie mieszkał w tej chatce, i myślałam, że są rzeczy, które zostają w ciele dłużej niż w głowie – jak ten sposób, w jaki parzył herbatę, czy to, jak zawsze zapinał plecak od dołu do góry, mówiąc, że inaczej wszystko się przesypuje.

Wyszliśmy po południu, kiedy słońce było już niżej, a las nad Wetliną pachniał żywicą i wilgotnym igliwiem po popołudniowym deszczu. Rozmawialiśmy mało, głównie o drodze, o tym, że korzenie są ślizgie, że trzeba uważać na kamienie. Dopiero jakieś pół godziny od szczytu Tomek zapytał, ni z gruszki ni z pietruszki, czy jestem szczęśliwa.

– Nie wiem – powiedziałam szczerze. – A ty?

– Też nie wiem. Ale wiem, że przez ten rok nie przestałem myśleć, czy zrobiliśmy dobrze.

Nie odpowiedziałam, bo akurat weszliśmy na polanę szczytową, gdzie drzewa rozstępują się i widać całe pasmo – ciemniejące już wzgórza, gdzieniegdzie światła dalekich wsi, i niebo, które nad Bieszczadami zawsze wygląda, jakby ktoś je umył specjalnie na tę okazję. Rozłożyliśmy koc, ten sam, zabrany z chatki, bez słowa, jakby to było coś, co po prostu się robi, niezależnie od tego, co się między nami zdarzyło.

Gwiazdy zaczęły wychodzić jedna po drugiej, najpierw te najjaśniejsze, potem coraz więcej, aż niebo zrobiło się gęste od światła, które leciało do nas latami.

– Pamiętasz, co mi wtedy powiedziałeś? – zapytałam. – Że Wega jest najjaśniejsza, bo jest najbliżej.

– Pamiętam, że wymyśliłem to na poczekaniu, bo nie znałem żadnych innych nazw.

– Byłam pewna, że znasz. Mówiłeś z takim przekonaniem.

– To się nazywa umiejętność brzmienia przekonująco, kiedy się nie ma pojęcia. Przydaje się na rozmowach kwalifikacyjnych.

– I u dziewczyn na szczytach gór.

– Zwłaszcza u dziewczyn na szczytach gór, które akurat szukają powodu, żeby zostać na dłużej.

Zaśmiałam się, pierwszy raz tego dnia naprawdę, i coś w tym śmiechu rozluźniło coś, co trzymałam ściśnięte od chwili, kiedy zobaczyłam go przy stole. Tomek odwrócił głowę, patrzył na mnie, nie na niebo, i w świetle, które jeszcze zostało po zachodzie, widziałam, że myśli to samo, co ja: że rok nic nie zmienił w sposobie, w jaki patrzymy na siebie, kiedy nikt nie musi być dorosły i rozsądny.

– Zimno ci? – zapytał, choć wiedział, że to nie o temperaturę pytamy.

– Trochę.

Przysunął się bliżej, otoczył ramieniem, tak jak robił to setki razy, i to ciało przy ciele, znane na pamięć, znajome jak własny dom, sprawiło, że przestałam udawać, że przyjechałam tu tylko po mapę nieba. Odwróciłam głowę, nasze twarze były bardzo blisko, jego oddech pachniał herbatą z termosu, a ja czekałam, czekałam dłużej, niż powinnam, zanim pocałowałam go pierwsza.

Nie było w tym pocałunku żadnej niezręczności, jakiej się bałam przez cały dzień, odkąd zobaczyłam go przy stole z kubkiem herbaty – tylko ulga, że wreszcie przestaliśmy udawać dwoje nieznajomych dzielących chatkę, którzy przypadkiem spotkali się na szlaku. Jego ręka wsunęła się pod mój polar, ciepła na chłodnej od wieczornego powietrza skórze, a ja przyciągnęłam go bliżej, czując, jak koc pod nami robi się zbyt mały na to, co zaczynało się dziać.

– Jesteś pewna? – szepnął, bo Tomek zawsze pytał, nawet kiedy odpowiedź była oczywista w każdym calu jego i mojego ciała.

– Byłam pewna, zanim przyjechałam. Byłam pewna, zanim jeszcze wiedziałam, że cię tu zastanę.

Powietrze na szczycie zrobiło się jeszcze chłodniejsze, ale to już nie miało znaczenia – otoczony śpiworem i kurtkami rzuconymi na bok, nasz mały obóz na polanie wydawał się najcieplejszym miejscem w całych Bieszczadach.

Reszta nocy na szczycie Smereka należała tylko do nas i do gwiazd, które nie miały nikomu nic do powiedzenia. Kurtki zsunięte na bok, śpiwór rozpięty i rozłożony szerzej, dłonie, które znały się na pamięć z lat, odnajdujące się na nowo, jakby chciały się przekonać, że pamięć się nie myli. Nie będę mówić, co było dalej – wystarczy powiedzieć, że chłód nocy przestał mieć znaczenie, a cisza Bieszczadów okazała się najlepszym rodzajem prywatności.

Zbudził mnie świt, różowy i mglisty, rozlewający się po dolinach. Tomek jeszcze spał, z ręką przerzuconą przez mój bok, jakby we śnie też się bał, że znów wyjdę, zanim się obudzi. Patrzyłam na mgłę pełzającą między wzgórzami, na pierwsze światło łapiące szczyty Połoniny Wetlińskiej, i myślałam, że rok temu stałam w tym samym miejscu sama, pakując namiot do plecaka, przekonana, że widzę te wzgórza ostatni raz w takich okolicznościach. Popatrzyłam na niego długo, zanim zdecydowałam, co powiem, kiedy się obudzi.

– Dzień dobry – powiedział wreszcie, otwierając oczy. – Nadal nie wiesz, czy jesteś szczęśliwa?

– Wiem jedno – odpowiedziałam, składając mapę nieba, którą zabrałam ze stolika w chatce i zabrałam ze sobą na szczyt. – Że nie chcę jeszcze oddawać kluczy.

Tomek usiadł, patrząc na mnie w tym samym świetle poranka, w którym rok temu pakował swoje rzeczy do samochodu, nie wiedząc, że wrócimy tu razem. – Gospodyni czeka na klucze do dwunastej. Mamy jeszcze trzy godziny.

– Trzy godziny to niewiele.

– Wystarczy, żeby zejść ze szczytu, zjeść śniadanie i zadzwonić do niej z pytaniem, czy nie wynajmie nam chatki na kolejny tydzień.

Zaśmiałam się, bo to było tak bardzo w jego stylu – przeskoczyć od niepewności nocy do konkretnego planu w ciągu jednego zdania. – A jeśli powie, że już ktoś zarezerwował?

– Wtedy znajdziemy inną chatkę. Bieszczady są duże, a ja nie zamierzam znowu czekać roku, żeby się przekonać, czy jesteś szczęśliwa.

Złożyłam mapę nieba i schowałam ją do kieszeni kurtki, tej samej, w której nosiłam ją przez cały poprzedni rok, nie wiedząc po co. Teraz wiedziałam, że nie szukałam na niej gwiazdozbiorów, ale powodu, żeby wrócić w to samo miejsce, z tą samą osobą, i spróbować jeszcze raz, tym razem bez pakowania się osobno i bez udawania, że nic nas już nie łączy.