Klucz do loftu

Czas czytania: 7 minut · Dominacja i BDSM

Dawid stał przed bramą starego spichrza w Gdańsku dziesięć minut dłużej, niż było to konieczne, sprawdzając w telefonie wiadomość, którą dostał trzy dni wcześniej. „Przyjdź pod numer 4, trzecie piętro. Zapukaj dwa razy. Przynieś ze sobą pytania, jeśli jakieś masz — Róża”. Nigdy wcześniej nie płacił nikomu za sesję, nigdy też nie przyznał głośno nikomu innemu, że chce poczuć, jak ktoś odbiera mu kontrolę na dwie godziny, zamiast on sam musieć ją cały czas sprawować.

Dawid prowadził w Gdańsku małą firmę logistyczną, zarządzał czternastoosobowym zespołem i każdego dnia podejmował dziesiątki decyzji, od tego, który kierowca jedzie na którą trasę, do tego, jak rozmawiać z klientem, który się spóźnia z płatnością. Od dwóch lat był po rozwodzie, nie umawiał się na nic poważnego, a kiedy w internecie trafił na stronę Róży, przez tydzień czytał ją codziennie, zanim zebrał się na odwagę, żeby napisać pierwszą wiadomość. Bał się nie tego, co może się wydarzyć w jej loftcie, ale tego, że ktoś pozna go jako osobę, która tak bardzo chce stracić kontrolę, zamiast zawsze być tym, który decyduje.

Opowiedział o tym tylko jednemu kumplowi, po kilku piwach, licząc na to, że ten machnie ręką albo zmieni temat. Zamiast tego kumpel powiedział mu, że znał kogoś, kto chodził do podobnej dominy przez lata i twierdził, że to jedyne godziny w tygodniu, kiedy naprawdę czuł spokój. To jedno zdanie dało Dawidowi wystarczająco odwagi, żeby wysłać pierwszą wiadomość do Róży miesiąc później.

Róża otworzyła drzwi w prostym swetrze, z włosami związanymi w niski kok, i od razu wydała mu się bardziej nauczycielką niż tym, co sobie wyobrażał po filmach. Loft był jasny, z regałem pełnym książek i jedną niewielką komodą pod ścianą, na której leżała teczka z dokumentami.

— Zanim wejdziemy dalej, siadamy i rozmawiamy — powiedziała, wskazując dwa fotele przy oknie. — To nie jest formalność. To jest najważniejsza część wieczoru.

Otworzyła teczkę i wyjęła kartkę z listą pytań: co próbował, czego nigdy nie chce spróbować, czy ma jakieś urazy czy choroby, o których powinna wiedzieć, jak reaguje na ciemność, na związanie rąk, na głos podniesiony. Dawid odpowiadał po kolei, czasem się jąkając, bo nigdy nie musiał nazywać tego na głos, nawet przed sobą.

— Będziemy używać systemu świateł — wyjaśniła, kiedy skończyli listę. — Zielony znaczy, że wszystko w porządku i możemy iść dalej. Żółty znaczy zwolnij albo zmień coś. Czerwony znaczy stop, od razu, bez pytań, nawet w połowie słowa. Które z nich powtórzysz mi teraz?

— Czerwony to stop — powiedział, a ona kiwnęła głową, zupełnie spokojna, jakby egzaminowała go z czegoś znacznie bardziej zwyczajnego.

— A żółty? — zapytała dalej, nie odpuszczając, dopóki nie była pewna, że zapamiętał wszystko.

— Żółty znaczy zwolnij, zmień coś, ale nie koniecznie kończ.

— Dobrze. I jeszcze jedno — dodała, odkładając kartkę na komodę. — Jeśli w którymś momencie nie będziesz w stanie mówić, bo będziesz miał coś w ustach albo będziesz za bardzo pogrążony w tym, co się dzieje, uderzysz trzy razy otwartą dłonią w najbliższą powierzchnię. To znaczy to samo co czerwony. Pokaż mi teraz, jak to wygląda.

Dawid uderzył trzy razy w poręcz fotela, a Róża kiwnęła głową z satysfakcją, jak nauczycielka, która właśnie upewniła się, że uczeń naprawdę zrozumiał lekcję, a nie tylko ją powtórzył.

— Jeszcze jedno pytanie, zanim wstaniemy z tych foteli — powiedziała, zamykając teczkę. — Co sprowadza cię do mnie konkretnie teraz, po tych dwóch latach od rozwodu? Nie musisz odpowiadać szczegółowo, ale chcę wiedzieć, czy szukasz ucieczki od czegoś, czy czegoś, co naprawdę chcesz poznać.

Dawid zastanowił się chwilę, zanim odpowiedział, że to drugie — że przez całe małżeństwo czuł, że musi być tym silnym, zdecydowanym, który wszystko ogarnia, i że teraz, kiedy nikogo nie musi już o to przekonywać, chce sprawdzić, czy odpuszczenie tej roli na dwie godziny w tygodniu da mu coś, czego nie miał od lat.

— To dobra odpowiedź — powiedziała Róża, wstając. — Wielu mężczyzn przychodzi tu, myśląc, że to tylko o przyjemność fizyczną. To też, ale rzadko to jest najważniejsza część.

Kiedy przeszli do drugiego pomieszczenia, gdzie na wieszaku czekały miękkie paski skóry, a na ścianie wisiało duże zdjęcie uspokajającego pejzażu, poczuł, że ręce mu się trzęsą bardziej z nerwów niż z czegokolwiek innego. Róża to zauważyła.

— Możemy zacząć wolniej, niż planowałeś — powiedziała. — Nie musimy robić wszystkiego z listy. Powiedz, od czego czujesz się gotowy zacząć.

Zaproponował, żeby zaczęli od związania nadgarstków, bo o tym myślał najczęściej, odkąd się do niej napisał. Zrobiła to powoli, pytając po każdym ruchu, czy czuje jeszcze palce, czy skóra nie jest ściśnięta zbyt mocno, demonstrując wcześniej węzeł na własnej ręce, żeby mógł zobaczyć, że nic w nim nie jest trwałe ani niebezpieczne.

— Zielony? — spytała, kiedy związała mu ręce przed sobą.

— Zielony — odpowiedział, i w jego głosie było coś z ulgi, jakby te dwa słowa zdjęły z niego więcej napięcia niż jakikolwiek dotyk.

Przez następny czas Róża prowadziła go głosem bardziej niż rękami — kazała mu usiąść, potem stać, potem oprzeć czoło o chłodną ścianę, a sama krążyła wokół niego, mówiąc dokładnie, czego od niego chce, i zatrzymując się za każdym razem, kiedy coś w jego oddechu zmieniało się szybciej niż powinno. W pewnym momencie, kiedy jej głos stał się twardszy, a dłoń przesunęła się po jego karku, poczuł, że cały świat zwęża się do jej słów.

Nie wszystko, co się działo, pamiętał dokładnie — w pewnym momencie czas przestał mieć dla niego znaczenie, a jedyne, co istniało, to jej głos i rytm, który narzucała. Pamiętał żółte światło raz, kiedy poprosił, żeby zwolniła, bo coś w ułożeniu rąk zaczęło go uwierać, i to, jak natychmiast się zatrzymała, poprawiła węzeł i zapytała, czy teraz jest lepiej, zanim ruszyli dalej.

Później, kiedy stał przy ścianie z opuszczoną głową, Róża wzięła z komody skórzaną paletkę i zapytała, czy chce spróbować kilku uderzeń przez ubranie, zaczynając od najlżejszego, które mógł poczuć. Pozwolił, a ona zaczynała zawsze od ostrzeżenia — mówiła „teraz" tuż przed każdym ruchem, żeby jego ciało nigdy nie zostało zaskoczone, tylko mogło się przygotować. Między seriami przesuwała dłonią po miejscu, które przed chwilą uderzyła, sprawdzając kolor skóry, pytając, czy czuje tam coś więcej niż ciepło.

— Chcesz więcej, czy to już Twoja granica na dziś? — zapytała w pewnym momencie, a on, zdziwiony, że ktoś w ogóle zadaje takie pytanie w połowie sesji, zamiast po prostu kontynuować, powiedział, że chce jeszcze, ale wolniej.

Kiedy wszystko się skończyło, rozwiązała go bardzo powoli, masując nadgarstki, sprawdzając krążenie, patrząc mu w oczy, żeby zobaczyć, jak reaguje na światło po zdjęciu opaski. Owinęła go kocem, przyniosła herbatę z imbirem i usiadła obok, nie dotykając go, dopóki sam nie wyciągnął ręki.

— Jak się czujesz? — spytała, a on przez chwilę nie wiedział, co odpowiedzieć, bo nigdy wcześniej nikt nie zadał mu tego pytania w taki sposób, jakby odpowiedź naprawdę miała znaczenie.

— Lżej — powiedział w końcu. — Jakbym oddał na chwilę coś, co noszę cały czas.

Siedzieli tak długo, aż herbata wystygła, rozmawiając o zupełnie innych rzeczach — o jej studiach, o jego pracy, o tym, że za oknem zaczął padać deszcz.

— Bałem się, że po tym będę się czuł gorzej, nie lepiej — powiedział w pewnym momencie, patrząc na parę unoszącą się z kubka. — Myślałem, że ktoś, kto zarabia na tym pieniądze, nie będzie się tym wszystkim naprawdę przejmował.

— Gdybym się nie przejmowała, nie robiłabym tego dłużej niż jeden sezon — odpowiedziała Róża. — To, co robimy, działa tylko wtedy, kiedy naprawdę mi zależy, co czujesz, kiedy wychodzisz z tych drzwi. Reszta to tylko technika, której można się nauczyć z książek.

Zapytał, czy to znaczy, że mogą się spotkać jeszcze raz, a ona odpowiedziała, że tak, ale że przy drugiej sesji lista pytań będzie krótsza, bo część już znają, choć nigdy nie zniknie całkowicie, bo granice ludzi się zmieniają.

Kiedy wychodził, dała mu swoją wizytówkę z jednym dopiskiem odręcznie na odwrocie: „Następnym razem zaczynamy od tych samych pytań. Zawsze”.