Umowa na jeden wieczór

Czas czytania: 7 minut · Dominacja i BDSM

Przez sześć tygodni byłyśmy dla siebie tylko ciągiem wiadomości. Zaczęło się przypadkiem, na evencie branżowym we Wrocławiu, gdzie Iga prowadziła warsztat o tym, jak oddychać pod presją. Zapytałam ją po wykładzie o jedno zdanie z prezentacji, a skończyłyśmy godzinę później na schodach, rozmawiając o czymś zupełnie innym. Potem pisałyśmy co wieczór. Nigdy o niczym konkretnym. Raczej o tym, co mnie trzyma w napięciu i dlaczego od lat szukam kogoś, kto wziąłby ode mnie tę kontrolę, której na co dzień mam za dużo.

Mieszkam w starej kamienicy przy Nadodrzu, montuję filmy dokumentalne i od trzech lat sama podejmuję każdą decyzję, od tego, co jeść, do tego, komu ufać. Iga napisała mi w środę: „W sobotę mam wolny wieczór. Jeśli chcesz, przyjdź do mnie, do loftu nad rzeką. Ale najpierw musimy porozmawiać, zanim cokolwiek się wydarzy”. Nie było w tym nic z gry. Była w tym konkretna, spokojna pewność, która mnie uspokoiła bardziej niż jakikolwiek komplement.

Wcześniej próbowałam o tym rozmawiać z dwoma osobami, z którymi się spotykałam, i oba razy skończyło się tak samo: albo traktowali to jako żart, który można odgrzać po kilku drinkach, albo jako coś, co trzeba zrobić szybko, żeby mieć to z głowy. Nikt nie zapytał mnie, dlaczego właściwie tego chcę. Ja sama długo nie umiałam sobie na to pytanie odpowiedzieć, aż w terapii nazwałam to wprost: całymi dniami decyduję za innych, za ekipę na planie, za klientów, za samą siebie, i chciałabym chociaż na kilka godzin oddać tę odpowiedzialność komuś, komu ufam na tyle, żeby wiedzieć, że nie zrobi mi tego na siłę, tylko ze mną, w moim tempie.

Loft znajdowała się na ostatnim piętrze odrestaurowanego spichrza, z oknami na całą ścianę i widokiem na wodę. Kiedy otworzyła drzwi, miała na sobie prostą czarną sukienkę i nic z teatralności, jakiej się podświadomie bałam. Zaprosiła mnie do kuchni, zaparzyła herbatę i usiadłyśmy przy stole jak dwie znajomość, które mają do przejścia rozmowę ważniejszą niż to, co się stanie później.

— Zanim przejdziemy do czegokolwiek, chcę wiedzieć, czego nie chcesz — powiedziała, kładąc między nami kartkę. — Nie musisz pisać. Możesz powiedzieć na głos. Ale chcę to usłyszeć wyraźnie, nie w połowie zdania.

Powiedziałam jej o rzeczach, na które się nie zgadzam, i o tych, których nigdy nie próbowałam, ale o nich myślałam. Mówiłam dłużej, niż się spodziewałam, a ona słuchała bez pośpiechu, dopytując tylko wtedy, gdy coś było niejasne. Ustaliłyśmy hasło bezpieczeństwa: cytryna. Zwyczajne słowo, które w tym kontekście miało znaczyć jedno — stop, natychmiast, bez pytań.

— Jeśli powiesz cytryna, kończymy w tej samej sekundzie — powtórzyła. — Nie ma w tym żadnej porażki. To jest najważniejsze słowo wieczoru, ważniejsze niż wszystko, co przyjdzie potem.

Przeszłyśmy też przez listę rzeczy bardziej szczegółowych, niż się spodziewałam: czy wolę dotyk zimny czy ciepły, czy lubię, kiedy ktoś mówi do mnie twardo, czy wolę ciszę, czy chcę być chwalona, kiedy robię coś dobrze, czy raczej karcona, kiedy się opieram. Zapytała też, czy mam jakieś urazy fizyczne, o których powinna wiedzieć, i czy biorę jakieś leki, które mogłyby wpłynąć na to, jak reaguje moje ciało. Nikt wcześniej nie pytał mnie o coś z taką dokładnością, z jaką pyta się o receptę u lekarza, i właśnie ta rzeczowość sprawiła, że czułam się bezpieczniej niż przy jakimkolwiek czułym słowie.

Dopiero kiedy obie wiedziałyśmy, na czym stoimy, wstała i wyciągnęła do mnie rękę. Zaprowadziła mnie do drugiego pokoju, gdzie na oparciu krzesła wisiał pasek czarnej tkaniny, a na komodzie leżała świeca i miska z ciepłą, nie gorącą wodą — sprawdziła to przy mnie, zanurzając w niej nadgarstek. Każdy gest miał w sobie coś, co bardziej przypominało rytuał niż przypadek.

— Będziemy iść krok po kroku — powiedziała, stając blisko. — Powiem, co robię, zanim to zrobię. Ty mówisz, jeśli coś jest za dużo albo za mało. Rozumiemy się?

Kiwnęłam głową, a ona poprawiła mnie delikatnie: — Słowami, Weronika.

— Rozumiemy się — powiedziałam, i w tym momencie poczułam, jak opada ze mnie coś, co niosłam od tygodni. Nie musiałam decydować, co dalej. Musiałam tylko być szczera.

Zasłoniła mi oczy czarną tkaniną, zapytała, czy dobrze widzę ciemność, czy nie jest zbyt ciasno, czy słyszę ją wyraźnie. Potem jej głos prowadził mnie przez pokój, krok za krokiem, aż usiadłam na skraju łóżka. Dotyk, kiedy wreszcie przyszedł, był wolniejszy, niż się spodziewałam — najpierw na nadgarstku, potem na karku, zawsze z chwilą przerwy, w której czekała, aż powiem, że mogę dalej.

W pewnym momencie przystawiła zapaloną świecę blisko mojego ramienia, tak że czułam ciepło, ale nie ogień, i spytała, czy chcę spróbować kropli wosku. Powiedziałam, że tak, a ona najpierw sprawdziła temperaturę na własnej skórze, zanim pozwoliła, by jedna kropla spadła na moje ramię. Było to bardziej zaskoczenie niż ból, krótkie i ciepłe, a po nim jej dłoń natychmiast gładziła to miejsce.

Po chwili wzięła z komody kostkę lodu owiniętą w ściereczkę i przejechała nią po tej samej linii na ramieniu, gdzie wcześniej był wosk, pytając, który kontrast wolę. Powiedziałam, że ciepło, a ona zapamiętała to bez komentarza, jakby notowała coś w głowie na później. Zapytała też, czy mogę unieść głowę, kiedy mówi do mnie twardziej, czy to będzie dla mnie za dużo w pierwszy wieczór, a ja, zdziwiona, że w ogóle rozważa dawkowanie czegoś, co w moich fantazjach zawsze przychodziło od razu w całości, powiedziałam, że chcę spróbować odrobinę.

Kiedy w pewnym momencie jej głos stał się chłodniejszy, bardziej rozkazujący, a słowa, które wypowiadała, miały w sobie więcej władzy niż czułości, poczułam, jak reszta mojego ciała odpowiada na to szybciej, niż umiałam to kontrolować. Zatrzymała się raz, w połowie zdania, pytając tylko jednym słowem — zielone? — na co odpowiedziałam równie krótko, żeby nie przerywać rytmu, który między nami powstał.

Nie opowiem wszystkiego, co się działo później. Niektóre rzeczy należą tylko do tego pokoju i do nas dwóch. Powiem tylko, że w pewnym momencie świat skurczył się do jej głosu, mojego oddechu i ciemności za opaską, a czas przestał mieć znaczenie, aż usłyszałam, jak mówi cicho, że już, że teraz możemy zwolnić.

Kiedy zdjęła mi opaskę, pierwsze, co zobaczyłam, to jej twarz, bliżej niż się spodziewałam, patrząca na mnie z uwagą, jakiej nigdy wcześniej nie dostałam od nikogo w takiej chwili. Owinęła mnie kocem, przyniosła wodę i usiadła tak, żebym mogła się o nią oprzeć, jeśli zechcę. Zapytała, jak się czuję, czy nic mnie nie boli, czy chcę teraz mówić czy raczej milczeć.

— Chcę mówić — powiedziałam, i mówiłam długo, o tym, jak dawno nikomu nie pozwoliłam się o siebie zatroszczyć, nawet w tak nietypowy sposób. Siedziałyśmy tak, aż za oknem zaczęło świtać nad rzeką, a herbata, którą zaparzyła na nowo, dawno wystygła, bo żadna z nas nie miała ochoty wstawać.

Opowiedziała mi też o sobie — o tym, że dominację traktuje jako rzemiosło, nad którym pracuje tak samo jak nad swoim ciałem na macie do pilatesu, i że każda osoba, z którą spotyka się w ten sposób, uczy ją czegoś nowego o granicach. Powiedziała, że dla niej aftercare nie jest dodatkiem po właściwej części wieczoru, tylko jego równie ważną połową, bo bez niego cała reszta traci sens.

Zapytałam, czy to nie jest dla niej wyczerpujące, trzymać kontrolę przez cały wieczór, a potem jeszcze opiekować się kimś, kto przed chwilą jej się poddał. Odpowiedziała, że to właśnie ta część daje jej najwięcej — widzieć, jak ktoś wraca do siebie spokojniejszy, niż przyszedł, wie, że zrobiła to dobrze.

Nad ranem, kiedy już ubrana stałam w drzwiach loftu, zapytała, czy to był tylko jeden wieczór, czy chcę, żeby było ich więcej. Odpowiedziałam, że chcę, ale pod jednym warunkiem — że znowu zaczniemy od rozmowy przy stole, z herbatą i kartką między nami. Uśmiechnęła się, jakby to był dokładnie właściwy warunek, i powiedziała, że inaczej już nie potrafiłaby zaczynać.

Szłam potem przez most na Nadodrze, z plecakiem, w którym wciąż miałam tę samą kartkę z listą granic, teraz złożoną na pół i wsuniętą do kieszeni jak coś, co chcę zachować. Pomyślałam, że po raz pierwszy od dawna nie czuję, że muszę udowadniać, jak silna jestem — że na jeden wieczór mogłam po prostu być sobą, dokładnie taką, jaką zgodziłam się być na papierze, zanim jeszcze dotarłam do loftu.