Siłownia po zamknięciu

Czas czytania: 7 minut · Gejowskie

Igor trenował z Szymonem co wtorek i czwartek od pół roku, odkąd postawił sobie za cel przygotowanie się do maratonu w Warszawie, i w tym czasie ich rozmowy na siłowni przy Woli zmieniły się z czysto zawodowych w coś, co Szymon z trudem nazywał samą tylko relacją trener-klient. Dzisiejszy wtorkowy trening był ostatnim przed zamknięciem klubu na remont, i Igor poprosił, żeby zrobili go później, kiedy sala będzie prawie pusta.

Igor miał trzydzieści dwa lata, pracował jako analityk w banku i zapisał się na treningi personalne po tym, jak lekarz na rutynowym badaniu zasugerował mu, że powinien więcej się ruszać. Szymon, o trzy lata młodszy, trenował ludzi od pięciu lat i miał zasadę, której trzymał się twardo: żadnych relacji z klientami, bo widział, jak takie historie kończyły się u innych trenerów w klubie, często gorzej dla klienta niż dla trenera. Z Igorem ta zasada zaczęła się chwiać już po pierwszym miesiącu, kiedy zauważył, że czeka na wtorki i czwartki bardziej, niż powinien czekać na zwykły grafik pracy.

Igor rozstał się ze swoim ostatnim partnerem dwa lata wcześniej, po związku, w którym, jak sam mówił, bardziej martwił się o cudze ambicje niż o własne samopoczucie. Trening stał się dla niego sposobem na odzyskanie kontroli nad własnym ciałem i czasem, a to, że przy okazji zaczął też patrzeć na swojego trenera inaczej, niż patrzy klient na usługodawcę, długo starał się sobie wmawiać, że jest tylko efektem endorfin po dobrym treningu.

Zostali sami około dwudziestej pierwszej, kiedy ostatni klienci wyszli, a recepcjonistka pożegnała się, mówiąc, że zamknie za nimi, kiedy skończą. Szymon prowadził Igora przez ostatnią serię ćwiczeń na nogi, poprawiając jego postawę rękami, jak robił to setki razy wcześniej, ale tym razem dotyk trwał odrobinę dłużej, niż wymagała tego sama korekta.

— Dobra robota — powiedział Szymon, kiedy Igor odłożył hantle, siadając na ławce, zdyszany bardziej z nerwów niż z wysiłku. — Ostatni trening przed przerwą. Będziesz musiał sam utrzymać formę przez te trzy tygodnie.

— Albo mógłbyś mi dać numer, żebym mógł wysyłać ci zdjęcia z treningów w domu — powiedział Igor, próbując, żeby to zabrzmiało jak zwyczajna propozycja, choć oboje wiedzieli, że przekracza granicę, której przez pół roku nie przekraczali.

Szymon zawahał się, siadając na ławce naprzeciwko, z ręcznikiem przewieszonym przez ramię. — Mogę to zrobić. Ale chcę być szczery, Igor. Od jakiegoś czasu czuję, że to, co się dzieje między nami na tych treningach, nie jest już tylko zawodowe, z mojej strony przynajmniej. Jeśli się mylę, powiedz, i zapomnimy o tej rozmowie.

Igor spojrzał na niego przez chwilę, a potem się uśmiechnął, pierwszy raz tego wieczoru pozwalając sobie na pełen, nieskrywany uśmiech. — Nie mylisz się. Zapisałem się na te treningi głównie przez ciebie, nie przez maraton. Sam bieganie zacząłem traktować jako pretekst gdzieś w drugim miesiącu.

— To trochę nieuczciwe wobec mnie jako trenera — powiedział Szymon, śmiejąc się, żeby rozładować napięcie, które narastało między nimi od kilku minut. — Ale też najmilsza rzecz, jaką usłyszałem od klienta.

— Mam zasadę, że nie umawiam się z klientami — dodał Szymon po chwili, bardziej do siebie niż do Igora. — Widziałem, jak to się kończy dla innych trenerów w klubie. Ktoś zawsze wychodzi z tego poszkodowany, zwykle ten, kto płaci za karnet.

— Rozumiem tę zasadę. Ale czy to musi znaczyć, że nie możemy chociaż spróbować to przemyśleć, zamiast od razu zamykać temat? — zapytał Igor, a Szymon przyznał w myślach, że nikt wcześniej nie zadał mu tego pytania w sposób, na który nie miał gotowej odpowiedzi.

Cisza w pustej siłowni, przerywana tylko szumem wentylacji, sprawiała, że każde słowo brzmiało głośniej niż powinno. Szymon wstał, podał Igorowi rękę, żeby pomógł mu wstać z ławki, ale nie odpuścił uścisku, kiedy Igor już stał, zostawiając między nimi odległość mniejszą niż zwykle podczas korekty ćwiczeń.

— Jeśli to zrobię, przestajesz być moim klientem od tego momentu — powiedział Szymon. — Nie chcę, żeby to było niejasne dla żadnego z nas.

— Zgoda — odpowiedział Igor, a Szymon, zamiast dalej czekać, pochylił się i pocałował go, czując, jak Igor odpowiada od razu, bez wahania, jakby czekał na to dłużej, niż Szymon się spodziewał.

Odsunęli się po chwili, obaj z oddechem szybszym, niż dawał go sam trening, śmiejąc się nerwowo z tego, że to się naprawdę wydarzyło w sali pełnej hantli i maszyn, pod jarzeniowym światłem, które nie było nawet trochę romantyczne.

— Może powinniśmy przenieść się gdzieś, gdzie jest mniej luster — zaproponował Igor, a Szymon zapytał tylko, czy ma na myśli jego mieszkanie dwie przecznice dalej, na co otrzymał odpowiedź w postaci kolejnego, dłuższego pocałunku.

Zanim wyszli z klubu, Szymon zatrzymał się jeszcze przy recepcji, żeby zostawić wiadomość dla kierownika: od poniedziałku przestaje prowadzić treningi Igora, a kontrakt przejmie kolega z zespołu, jeśli Igor zdecyduje się kontynuować program przygotowań do maratonu. Igor zapytał, czy to nie zepsuje mu grafiku, a Szymon odpowiedział, że wolałby stracić jednego klienta, niż mieć wrażenie, że ukrywają coś, co powinno być jasne dla wszystkich w klubie.

Co wydarzyło się później tej nocy, zostało tylko między nimi — podobnie jak wiele rzeczy, które ludzie sobie mówią w pustych pomieszczeniach po godzinach, kiedy nikt już nie patrzy. Wiadomo tylko, że kiedy siłownia otworzyła się po remoncie trzy tygodnie później, Igor zapisał się na nowy pakiet treningów, ale tym razem bez żadnego udawania, że chodzi mu wyłącznie o maraton.

Recepcjonistka, widząc, jak się do siebie uśmiechają przy zapisach, nie skomentowała niczego, tylko wydrukowała karnet i życzyła dobrego treningu, jak robiła to zawsze.

Nowy trener Igora, kolega Szymona z zespołu, prowadził go przez pierwsze tygodnie przygotowań, podczas gdy Szymon czekał na niego już nie w sali treningowej, a na ławce przy wyjściu, z dwiema butelkami wody i pytaniem, jak poszło. Igor przyznał, że bez presji bycia jego klientem biega teraz szybciej, niż biegał przez cały poprzedni rok, a Szymon odpowiedział, że to chyba najlepszy dowód, że trzymanie się tej jednej zasady naprawdę miało sens.

W dniu maratonu Szymon czekał na niego na trasie z butelką izotoniku i transparentem, który sam zrobił z kartonu, czym wprawił Igora w zakłopotanie większe niż sam bieg na dwadzieścia jeden kilometrów. Kiedy Igor dobiegł do mety, pierwsze, co zrobił, to nie sprawdził czasu na zegarku, tylko znalazł wzrokiem Szymona w tłumie, co samo w sobie powiedziało obu więcej o tym, kto jest dla kogo najważniejszy, niż jakakolwiek rozmowa na siłowni.

Wieczorem, po biegu, usiedli razem na schodach przed stadionem, zmęczeni, obklejeni plastrami na obolałych stopach, a Igor powiedział, że gdyby ktoś mu rok wcześniej powiedział, że najważniejszą rzeczą, jaką zyska z tych treningów, nie będzie lepszy czas na dystansie, tylko człowiek czekający na niego na mecie, pewnie by się z tego śmiał. Szymon odpowiedział, że on sam śmiałby się jeszcze głośniej, gdyby ktoś mu powiedział, że złamie swoją najważniejszą zawodową zasadę i ani trochę tego nie pożałuje.

Kilka miesięcy później Szymon zaczął prowadzić w klubie dodatkowe zajęcia grupowe dla osób, które, podobnie jak Igor, zapisywały się na siłownię z polecenia lekarza, a nie z miłości do sportu. Igor pomagał mu czasem przy pierwszych sesjach, nie jako trener, tylko jako przykład, że czasem najtrudniejszy krok nie jest ten pierwszy na bieżni, ale ten, w którym człowiek przyznaje przed sobą, czego naprawdę potrzebuje.

Recepcjonistka, która od początku dyskretnie kibicowała ich relacji, bez pytania zarezerwowała im w końcu stały termin na piątkowe wieczory, kiedy klub świeci pustkami najbardziej. Nigdy nie powiedziała tego wprost, ale Igor i Szymon rozumieli ten gest jako jej własny, cichy sposób mówienia, że jest po ich stronie od samego początku, nawet zanim sami nazwali to, co między nimi zaczęło się rodzić.

Co piątek, kiedy ostatni klienci wychodzili z klubu, Szymon i Igor zostawali jeszcze chwilę, już nie na trening, tylko na rozmowę przy stoliku w kącie sali, dokładnie tam, gdzie zaczęła się ich historia. Oboje zgodnie uważali, że żadna randka w żadnej restauracji w mieście nie dałaby im tyle spokoju, co te piątkowe wieczory w pustej siłowni, która stała się dla nich czymś więcej niż miejscem pracy.