Scena
Ostatni turyści zwinęli parasole jeszcze przed zmierzchem, ratownik zszedł z wieżyczki, a wypożyczalnia leżaków zamknęła budę na kłódkę. Zostaje tylko kilometr pustego piasku i szum fal, które w ciemności brzmią głośniej niż za dnia. Rozłożyliście koc tam, gdzie piasek jest jeszcze suchy i ciepły od słońca, kilka metrów od linii, do której sięga przypływ. Ona siedzi obok Ciebie, nogi podciągnięte, bluza przeciwwietrzna narzucona na ramiona, bo wiatr od morza robi się chłodniejszy, kiedy słońce już całkiem zaszło za wydmy.
Rozmowa, która zaczęła się jeszcze przy grillu w pensjonacie, tutaj zwalnia, jakby piasek i fale wymuszały inny rytm. W oddali mrugają światła Helu, a bliżej tylko ciemna linia wody i odbicie gwiazd, które w mieście nigdy nie są tak widoczne. Ona kładzie głowę na Twoim ramieniu, mówi, że ten dzień był dobry, ale ten moment jest lepszy. Fala dochodzi bliżej niż poprzednia, muska palce Waszych stóp wystawionych spod koca, a żadne z was nie rusza się, żeby odsunąć się dalej od wody.
Pierwsze wiadomości
- Plaża jest teraz tylko nasza — ratownik dawno zszedł z wieżyczki.
- Piasek jeszcze ciepły, woda już chłodna. Który z nich bardziej Ci się podoba dziś wieczorem?
- Widzisz te światła Helu w oddali? Powinniśmy tam kiedyś popłynąć, zamiast tylko patrzeć.
- Ten dzień był dobry, ale ten moment na kocu jest jeszcze lepszy.
Jak może potoczyć się ta scena
Leżycie na kocu, patrząc w gwiazdy, a ona bierze Twoją dłoń i trzyma ją na swoim brzuchu, słuchając, jak oddycha spokojniej niż przez cały dzień.
Próbujecie policzyć gwiazdy, kłócicie się, czy to Mars czy samolot, a kiedy fala niespodziewanie sięga dalej niż powinna, oboje z krzykiem chowacie się głębiej w koc.
Wstaje, wyciąga do Ciebie rękę i proponuje krótki spacer do linii wody, tam, gdzie nikt już nie zobaczy, jak blisko siebie idziecie.
