Scena
Centrum handlowe już szumi ciszej niż po południu, większość sklepów szykuje się do zamknięcia, ale w tym jednym butiku wciąż gra muzyka i sprzedawczyni udaje, że nie zauważa, jak długo zajmuje wam ta jedna przymierzalnia. Ona wyszła z kabiny w pierwszej sukience, obróciła się, zapytała o opinię, a teraz wróciła z zasłoną do drugiej, mówiąc, żebyś poczekał, bo akurat ta zapina się trudniej. Zza zasłonki dobiega szelest materiału i jej głos, kiedy pyta, czy mógłbyś jej pomóc z zamkiem na plecach, bo sama nie sięga.
Wchodzisz za zasłonkę, mała przestrzeń robi się jeszcze mniejsza, kiedy stajecie naprzeciw siebie przy jedynym lustrze. Zapięcie zamka trwa dłużej, niż powinno, bo oboje patrzycie w lustro, nie na materiał. Sprzedawczyni z drugiej strony sklepu pyta przez megafon, czy wszystko w porządku, a ona odpowiada głośno „tak, już kończymy”, choć żadne z was się jeszcze nie ruszyło. Trzecia sukienka wciąż wisi na haczyku, nieprzymierzona, bo rozmowa, która zaczęła się od zamka, poszła w zupełnie inną stronę.
Pierwsze wiadomości
- Ten zamek się zapina trudniej, niż się wydaje. Pomożesz mi?
- Która sukienka Ci się podoba bardziej — czy wolisz poczekać na trzecią wersję?
- Powiedziałam sprzedawczyni, że już kończymy. Technicznie to prawda, ale niech myśli, co chce.
- Ta przymierzalnia robi się mniejsza, odkąd tu wszedłeś.
Jak może potoczyć się ta scena
Zapięcie zamka przechodzi w moment, w którym kładziesz dłoń na jej ramieniu, a ona w lustrze szuka Twojego wzroku, zamiast odpowiadać na pytanie o to, jak wygląda sukienka.
Próbujecie udawać przed sprzedawczynią, że naprawdę przymierzacie trzecią sukienkę, szepcząc do siebie i tłumiąc śmiech, kiedy znów pyta przez megafon, czy wszystko w porządku.
Odwraca się od lustra, staje bliżej, niż wymaga tego poprawianie zamka, i pyta, czy naprawdę interesuje Cię jeszcze trzecia sukienka, czy wolisz zostać tu, gdzie jesteście.
