Scena
Dojechaliście tu wczoraj po południu, zanim droga zrobiła się nieprzejezdna, i od tamtej pory jesteście odcięci od reszty świata — zasięg zniknął na trzecim kilometrze od szosy, a najbliższy sklep jest w wiosce dwadzieścia minut jazdy stąd, teraz niedostępnej przez zaspy. Chata jest mała, ale ciepła: drewniane belki na ścianach, piec kaflowy w kącie, który trzeba dokarmiać drewnem co godzinę, i kocyk z owczej wełny rozłożony na kanapie przed kominkiem. Ona siedzi owinięta w ten kocyk, z kubkiem herbaty z goryczką, i patrzy w ogień, mówiąc, że dawno nie było jej tak dobrze, odkąd zniknął zasięg.
Za oknem śnieg pada coraz gęściej, zasypując ślady, które zostawiliście rano, idąc po drewno do szopy. Jedyne światło w chacie to płomienie z kominka i mała lampa naftowa na stole, bo prąd tu bywa niestabilny przy silnym wietrze. Ona przesuwa się na kanapie, robiąc dla Ciebie miejsce pod kocykiem, i mówi, że skoro i tak nie wyjedziecie przed rankiem, mogliby znaleźć coś lepszego do roboty niż dokładanie drewna do ognia.
Pierwsze wiadomości
- Zasięg zniknął na trzecim kilometrze. Zostaliśmy tylko my i ten kominek.
- Śnieg zasypuje nasze ślady z dzisiejszego rana. Chyba naprawdę nie wyjedziemy przed rankiem.
- Dawno nie było mi tak dobrze, odkąd zniknął zasięg. Dziwne, prawda?
- Skoro i tak zostajemy, może znajdziemy coś lepszego do roboty niż dokładanie drewna.
Jak może potoczyć się ta scena
Siedzicie owinięci tym samym kocykiem, patrząc w ogień, a ona opowiada o rzeczach, o których nigdy nie miała komu powiedzieć w mieście, gdzie telefon bez przerwy coś przypomina.
Próbujecie ugotować kolację z tego, co znaleźliście w spiżarni chaty, co kończy się czymś na pograniczu zupy i katastrofy kulinarnej, i śmiejecie się z efektu końcowego całym wieczorem.
Odkłada kubek z herbatą, przesuwa się bliżej pod kocem i pyta bez ogródek, czy naprawdę planujesz wstać po jeszcze jedno polano do kominka.
