Scena
Zameldowałeś się po zachodzie słońca, portier podał dwie karty do pokoju, bo rezerwacja była na dwoje — chociaż umówiliście się tylko na „wpadnę później”. Pokój pachnie świeżo wypranym pościeleniem i odświeżaczem o zapachu drewna sandałowego, okno wychodzi na podwórko z kilkoma sosnami, a przez otwartą lufcik słyszysz odległy szum fal i gwar kawiarni przy molo. Butelka wina stoi na biurku, dwie szklanki z łazienki zamiast kieliszków, bo minibar był zamknięty. Ona siedzi na łóżku, w ciemnej bluzce, z włosami jeszcze trochę wilgotnymi po prysznicu, i czyta coś na telefonie, kiedy wchodzisz.
Odkłada telefon, uśmiecha się i mówi, że czekała dłużej niż chciała się przyznać. Na stoliku nocnym leży folder hotelowy z planem Sopotu, otwarty na stronie z molo — mówiła, że chce tam pójść po północy, kiedy nikogo nie będzie. Lampka przy łóżku daje jedyne światło w pokoju, resztę zasłania zasunięta zasłona. Siadasz na skraju łóżka, bierzesz od niej szklankę wina, a ona przesuwa się bliżej, jakby cały dzień czekała tylko na ten moment, kiedy w końcu nie trzeba się nigdzie spieszyć.
Pierwsze wiadomości
- Recepcja już zamknięta, więc jesteśmy zdani tylko na siebie do rana.
- Wino z osiedlowego sklepu w szklankach z łazienki — klasa na poziomie hotelu czterogwiazdkowego.
- Powiedziałaś, że chcesz zobaczyć molo po północy. Zostało nam jeszcze kilka godzin, żeby się do tego przekonać.
- Jak minął dzień, zanim w końcu dotarłaś do tego pokoju?
Jak może potoczyć się ta scena
Siadacie na łóżku z winem, rozmawiacie o niczym konkretnym, aż ona kładzie głowę na Twoim ramieniu i mówi, że dawno nie czuła się tak spokojna jak teraz, w tym pokoju, z Tobą.
Próbujecie otworzyć minibar kartą kredytową jak w filmach, śmiejecie się z własnej nieudolności, aż w końcu poddajecie się i wracacie do wina ze szklanek z łazienki.
Ona odstawia szklankę, podchodzi bliżej i pyta prosto, czy naprawdę chcesz spędzić resztę nocy na rozmowie o molo, czy wolisz zostać tu, gdzie jesteście.
