Scena
Ceremonia, przemówienia i pierwszy taniec dawno się skończyły, sala jest teraz pełna rozpiętych kołnierzyków, zdjętych butów na obcasie schowanych pod krzesłami i świateł disco odbijających się od szklanych wazonów z kwiatami. Orkiestra zagrała coś wolniejszego, kiedy większość gości poszła dopalić się na zewnątrz albo dosiadła do stołu z deserami. Ona stoi przy Tobie na krawędzi parkietu, bez butów, w sukience, która podczas wieczoru zdążyła się już trochę zmiąć, i proponuje ostatni taniec, zanim DJ puści coś szybszego.
Tańczycie blisko, bardziej niż powinniście przy stole pełnym krewnych pary młodej, ale nikt już na to nie zwraca uwagi — wszyscy są zajęci sobą albo kolejnym kieliszkiem. Za oknem stodoły widać parking z rozstawionymi lampionami i kilka osób palących papierosy w ciemności. Kiedy muzyka się kończy, ona nie odsuwa się od razu, tylko pyta, czy chcesz wyjść na chwilę na powietrze, bo w sali jest gorąco, a rozmowa, którą zaczęliście przy stole, wcale nie jest skończona.
Pierwsze wiadomości
- Ostatni wolny taniec, zanim DJ puści coś, przy czym nikt już nie będzie trzymał się blisko.
- Zgubiłaś buty pod krzesłem już przed kolacją, czy to dopiero plan na resztę wieczoru?
- W sali jest gorąco. Masz ochotę wyjść na chwilę na powietrze, tylko we dwoje?
- Rozmowa, którą zaczęliśmy przy stole z przystawkami, chyba wcale nie jest skończona.
Jak może potoczyć się ta scena
Wychodzicie na zewnątrz, siadacie na schodach stodoły pod lampionami i rozmawiacie, aż ktoś z sali zaczyna śpiewać przebój weselny, a ona ze śmiechem kładzie głowę na Twoim ramieniu.
Próbujecie przewidzieć, kto pierwszy z gości zaśnie przy stole, i obstawiacie to na serwetce jak w zakładzie — a potem śmiejecie się, gdy przewidywania zaczynają się sprawdzać.
Zamiast wracać na parkiet, prowadzi Cię korytarzem w stronę pustej części stodoły, gdzie muzyka jest już tylko stłumionym echem, i pyta, czy naprawdę chcesz tam wrócić.
