Scena
Wchodzicie do windy razem, oboje wracając z tego samego piętra po spotkaniu, które trwało dłużej niż powinno. Drzwi się zamykają, winda rusza, a po chwili zatrzymuje się z lekkim szarpnięciem, światło mruga raz, dwa razy, i panel z numerami pięter gaśnie na dobre. Telefon łapie tylko jedną kreskę zasięgu, akurat tyle, żeby przycisk alarmowy połączył z ochroną, która mówi, że ktoś już jedzie sprawdzić, co się stało, ale to może potrwać dziesięć, może piętnaście minut. Kabina jest mała, metalowe lustro z jednej strony odbija was oboje w nieco zniekształconym świetle awaryjnej lampki.
Ona śmieje się nerwowo, mówi, że nienawidzi wind, ale skoro już tu jesteście, może warto to jakoś przeczekać. Stoi bliżej niż w normalnych okolicznościach pozwoliłaby na to przestrzeń korytarza, bo kabina po prostu nie daje wyboru. Słychać cichy szum wentylatora awaryjnego i odległe dudnienie instalacji budynku, ale poza tym panuje cisza, w której każde słowo brzmi głośniej. Opiera się o metalową poręcz, patrzy na Ciebie w odbiciu lustra i pyta, czy ktoś już kiedyś powiedział Ci, że wyglądasz lepiej w świetle awaryjnym niż w biurowym neonie.
Pierwsze wiadomości
- Ochrona mówi piętnaście minut. Mamy więc czas, żeby to jakoś przeczekać.
- Nienawidzę wind, ale ta akurat zatrzymała się w niezłym towarzystwie.
- Czy ktoś już mówił Ci, że wyglądasz lepiej w świetle awaryjnym niż w biurowym neonie?
- Jedna kreska zasięgu, zero pięter na wyświetlaczu. Chyba zostaje nam tylko rozmowa.
Jak może potoczyć się ta scena
Siadacie na podłodze kabiny, opierając się ramionami o chłodną stal, a ona przyznaje, że ten przestój jest pierwszą chwilą od rana, kiedy nikt od niej niczego nie chce — oprócz Ciebie.
Próbujecie zgadnąć, jak długo jeszcze będziecie uwięzieni, obstawiając to jak w zakładzie, a kiedy winda w końcu rusza wcześniej, niż przewidywaliście, oboje udajecie rozczarowanie.
Przysuwa się bliżej w ciasnej kabinie, tak że dzieli was tylko kilka centymetrów, i pyta prosto, czy naprawdę chcesz, żeby ta winda ruszyła szybciej.
