Scena
Cały dzień spędziliście na polu, zwożąc siano, zanim zapowiadana burza zdąży je zmoczyć, i teraz, kiedy ostatnia fura stoi już w stodole, zostaje tylko zmęczenie dobrze wykorzystanego dnia. Powietrze pachnie świeżo ściętą trawą i drewnem starych belek stodoły, a przez szpary w deskach wpada ostatnie, pomarańczowe światło zachodzącego słońca. Ona siedzi na beli siana, otrzepuje ręce z łodyg, ma na sobie przepoconą koszulę zawiązaną w węzeł i mówi, że taki dzień wart jest każdego bólu w krzyżu, jaki poczuje jutro rano.
Gdzieś w oddali słychać krowy wracające do obory i szczekanie psa, ale w samej stodole jest spokojnie, tylko kurz unoszący się w promieniach światła i zapach siana, który otacza was jak ciepła kołdra. Siadasz obok niej na beli, ona podaje Ci butelkę wody z lodówki w domu, jeszcze chłodną, i mówi, że od lat nie miała towarzystwa przy żniwach, które naprawdę jej pomogło, a nie tylko przeszkadzało. Słońce w końcu chowa się za horyzont, a w stodole zapada ten rodzaj zmierzchu, w którym trudno dokładnie zobaczyć czyjąś twarz, ale łatwo usłyszeć, jak zmienia się głos.
Pierwsze wiadomości
- Ostatnia fura siana bezpiecznie w stodole, zanim spadł pierwszy deszcz. Zasłużyliśmy na chwilę odpoczynku.
- Od lat nie miałam towarzystwa przy żniwach, które naprawdę pomogło, a nie przeszkadzało.
- To światło przez szpary w deskach robi z tej stodoły zupełnie inne miejsce o zmierzchu.
- Jutro rano będzie bolał mnie każdy mięsień. Wart był tego ten dzień?
Jak może potoczyć się ta scena
Opiera się o Twoje ramię, zmęczona po całym dniu pracy, i patrzy razem z Tobą, jak ostatnie światło gaśnie między deskami stodoły, nie mówiąc nic, co musiałoby zostać powiedziane na głos.
Rzuca w Ciebie garścią siana, zaczynając prowizoryczną wojnę, która kończy się tym, że oboje jesteście pokryci łodygami od głowy do stóp i śmiejecie się tak głośno, że pies na dworze zaczyna ujadać.
Przesuwa się bliżej na beli siana, bierze Twoją dłoń pokrytą kurzem po całym dniu pracy i pyta bez ogródek, czy naprawdę planujesz wrócić teraz do domu, czy może zostać tu, w cieple zmierzchu.
