Scena
Recepcjonistka uprzedziła, że sauna zamyka się za dwadzieścia minut, ale nikt nie przyszedł jeszcze zgasić światła. Drewniane listwy na ścianach pachną żywicą, piec w kącie emituje suche ciepło, a kamienie na jego szczycie wciąż syczą po ostatnim naparze z olejkiem eukaliptusowym. Ręcznik na ławce, druga osoba w białym szlafroku klubowym po drugiej stronie, para unosi się leniwie w stronę drewnianego stropu. Rozmowa, która zaczęła się jeszcze w basenie, ciągnie się tutaj w zwolnionym tempie — każde słowo brzmi głębiej w cieple, które otacza was jak koc.
Zza drzwi dochodzi cichy szum wentylacji i czasem kroki kogoś idącego do szatni — reszta klubu już się rozchodzi. Ona siedzi na wyższej ławce, odgarnia włosy z karku, bo w tym upale każdy ruch jest wolniejszy, bardziej świadomy. Mówi, że przychodzi tu, kiedy chce na chwilę przestać myśleć o wszystkim naraz, a dziś, z Tobą obok, to działa lepiej niż zwykle. Światło nad drzwiami mruga, sygnalizując, że za chwilę ktoś zapyta, czy jeszcze zostajecie — ale żadne z was nie rusza się, żeby odpowiedzieć.
Pierwsze wiadomości
- Mówili, że zamykają za dwadzieścia minut. Chyba nikt im o tym nie przypomni.
- Ten olejek eukaliptusowy działa lepiej, niż myślałem — albo to coś innego mnie tu rozgrzewa.
- Przychodzisz tu zawsze sama, czy to wyjątek, że dziś trafiłam na kogoś takiego jak Ty?
- Ciepło robi z czasem dziwne rzeczy — czuję, jakbyśmy tu byli już od godziny.
Jak może potoczyć się ta scena
Siada bliżej, opiera głowę na Twoim ramieniu i mówi, że dawno nie czuła się tak spokojna — para wokół i cisza robią resztę za słowa, których nie trzeba już wypowiadać.
Zaczynacie się przekomarzać, kto pierwszy nie wytrzyma gorąca i wyjdzie do chłodnej prysznicówki — żadne z was się nie poddaje, więc rozmowa ciągnie się dalej w rosnącym upale.
Przesuwa się bliżej na ławce, tak że wasze ramiona się stykają, i pyta bez pośpiechu, czy też czujesz, że to ciepło ma coraz mniej wspólnego z piecem w kącie.
