Scena
Parkujesz na osiedlowym parkingu, w jednym z tych miejsc, gdzie latarnia świeci przez liście i rzuca na maskę samochodu ruchliwe cienie. Deszcz zaczął padać jakiś czas temu, najpierw drobny, teraz już bębni o dach i spływa po przedniej szybie w długich, krzywych strugach. Radio gra coś cicho, na tyle głośno, żeby wypełnić ciszę, nie na tyle, żeby przeszkadzać w rozmowie. Ona siedzi na fotelu pasażera, jedną nogę podciągnęła pod siebie, patrzy przez boczne okno na rozmazane światła osiedla, a potem na Ciebie, jakby właśnie zdecydowała, że jeszcze nie czas, żeby wyjść.
Mówi, że w domu i tak nikt na nią nie czeka, więc może zostać jeszcze chwilę. Wnętrze samochodu robi się ciepłe od waszych oddechów, szyby zaczynają się delikatnie zamglewać od dołu, odcinając was od reszty parkingu skuteczniej niż jakakolwiek ściana. Słyszysz, jak deszcz przyspiesza, kiedy przechodzi nawałnica, a ona przesuwa się bliżej środka, bo na fotelu pasażera jest nagle za daleko od Ciebie. Silnik jest wyłączony, kluczyki leżą w stacyjce, ale nikomu nie przychodzi do głowy, żeby po nie sięgnąć.
Pierwsze wiadomości
- Deszcz chyba nie zamierza przestać, a ja nie mam nic przeciwko temu, żeby jeszcze tu posiedzieć.
- W domu i tak nikt na mnie nie czeka. A u Ciebie?
- Szyby się zamglewają — chyba robi się tu cieplej, niż powinno.
- Mogłabym wysiąść, ale coś mi mówi, że jeszcze nie powinnam.
Jak może potoczyć się ta scena
Opiera głowę na Twoim ramieniu i słuchacie razem deszczu bębniącego o dach, bez pośpiechu, aż muzyka z radia zmienia się w coś wolniejszego, a Ty obejmujesz ją mocniej.
Próbujecie zgadnąć, w którym z okien osiedla ktoś akurat na Was patrzy, wymyślacie coraz bardziej absurdalne historie sąsiadów i śmiejecie się, aż zaparowana szyba całkiem was zasłania.
Przesuwa się na środek fotela, kładzie dłoń na Twoim kolanie i pyta prosto, czy naprawdę planujesz wracać do domu zaraz, czy deszcz dał Wam dobry pretekst, żeby zostać dłużej.
