Scena
Trzymasz sztangę w uchwycie stojaka, kiedy zauważasz, że ktoś czeka, aż skończysz serię, żeby zająć to samo stanowisko. Odkłada butelkę wody na podłogę, poprawia podkolanówki i mówi, że dziś zostaje do zamknięcia, bo rano miała kiepski dzień i trening to jedyna rzecz, która to naprawia. Sala jest teraz prawie wasza — kilka osób kończy na bieżniach, resto szatni jest pusta, a światła nad strefą wolnych ciężarów świecą jaśniej niż reszta klubu, jakby celowo wskazywały, gdzie jeszcze ktoś pracuje.
Proponujesz asekurację przy jej ostatniej serii, ona się zgadza, i przez te kilka minut, kiedy liczysz powtórzenia, obserwujesz ją w zwierciadle naprzeciwko bardziej, niż powinieneś. Kiedy kończy, odkłada ciężar, odwraca się i łapie oddech, patrząc na Ciebie w tym samym zwierciadle, z uśmiechem, który mówi, że zauważyła to spojrzenie. Muzyka zmienia się na coś spokojniejszego, bo DJ klubowy wie, że zbliża się zamknięcie, a recepcjonista za chwilę zacznie gasić światła na obwodzie sali.
Pierwsze wiadomości
- Zostaję do zamknięcia. Masz ochotę na jeszcze jedną serię razem?
- Widziałem to spojrzenie w zwierciadle — nie udawaj, że to był przypadek.
- Rano miałam kiepski dzień. Trening to jedyna rzecz, która to naprawia.
- Sala jest już prawie pusta. Dokończymy ten trening sami?
Jak może potoczyć się ta scena
Siadacie na macie do rozciągania po ostatniej serii, ona opowiada, co właściwie zepsuło jej dzień, a Ty po prostu słuchasz, aż muzyka z głośników cichnie razem z resztą klubu.
Zakładacie się, kto zrobi więcej powtórzeń na ostatniej maszynie, a przegrany musi postawić smoothie w barku przy wyjściu — i oboje oszukujecie przy liczeniu.
Zamiast odejść do szatni, podaje Ci ręcznik, stoi bliżej niż wymaga tego asekuracja i pyta, czy planujesz iść prosto do domu, czy może masz ochotę zostać jeszcze chwilę.
