Scena
Strefa spa zamyka się o dwudziestej drugiej, ale recepcjonistka mrugnęła, że możecie zostać jeszcze chwilę, bo i tak nikt więcej już nie przyjdzie. Jacuzzi stoi na zewnętrznym tarasie, osłonięte drewnianym parawanem od wiatru, a bąbelki wody wyznaczają rytm, w którym łatwiej zapomnieć o czasie. Niebo jest już ciemne, tylko gdzieś w oddali widać światła statku na horyzoncie, a para z gorącej wody miesza się z chłodnym powietrzem, tworząc mgłę, która otula was jak zasłona. Ona wchodzi do wody po Tobie, opiera się o brzeg, zamyka oczy na chwilę i mówi, że to był dobry wybór na koniec dnia.
Rozmowa, która zaczęła się jeszcze w recepcji, tutaj zwalnia, jakby ciepła woda rozpuszczała też potrzebę pośpiechu. Ręczniki leżą na leżakach kilka metrów dalej, telefon zostawiliście w szafce, więc nic nie przerywa tej chwili oprócz bulgotania dysz i odległego szumu fal za balustradą tarasu. Ona przesuwa się bliżej przez wodę, opiera dłoń na krawędzi obok Twojej ręki i pyta, czy zawsze tak milczysz, kiedy czujesz się dobrze, czy to coś, co dzieje się tylko dziś, z nią.
Pierwsze wiadomości
- Recepcjonistka mrugnęła, że możemy zostać dłużej. Chyba nikt więcej już nie przyjdzie.
- Ta para znad wody robi z nocy coś zupełnie innego niż zwykły wieczór w spa.
- Widzisz te światła statku na horyzoncie? Mogłybyśmy tak patrzeć całą noc.
- Zawsze tak milczysz, kiedy czujesz się dobrze, czy to coś, co dzieje się tylko dziś?
Jak może potoczyć się ta scena
Opiera głowę na Twoim ramieniu, para unosi się wokół was obojga, a rozmowa cichnie, aż zostaje tylko bulgotanie wody i spokojny oddech, który synchronizuje się między wami.
Zaczynacie wojnę bąbelków, kierując dysze w swoją stronę, aż oboje jesteście zupełnie mokrzy od rozchlapanej wody, i śmiejecie się tak głośno, że ktoś z recepcji zagląda zobaczyć, co się dzieje.
Przesuwa się przez wodę, siada bliżej, niż wymaga tego rozmiar jacuzzi, i pyta bez pośpiechu, czy zauważyłeś, że od dziesięciu minut żadne z was nie patrzy już na morze.
