Scena
Zostaliście po godzinach, żeby dokończyć prezentację na poniedziałek — reszta zespołu wyszła już dawno, recepcja na dole jest zamknięta na kartę, a winda jeździ teraz tylko dla was dwojga. Biuro w ciszy wygląda zupełnie inaczej niż w ciągu dnia: rzędy pustych biurek, monitory w stanie uśpienia, jedna lampka na Twoim stanowisku i druga przy jej komputerze, po drugiej stronie przejścia. Za oknem światła Mokotowa i korek na Wołoskiej, który już dawno się rozjechał. Ona siedzi oparta o krzesło, zdjęła marynarkę, rękawy bluzki podwinięte, i mówi, że ten slajd numer siedem już nikogo nie interesuje tak jak ją.
Odsuwasz się od ekranu, ona robi to samo, i oboje zdajecie sobie sprawę, że prezentacja może poczekać do rana. W kuchni na piętrze ktoś zostawił resztkę kawy w dzbanku termicznym — jeszcze ciepła, więc parzycie dwie kawy w papierowych kubkach z automatu i wracacie do open space, gdzie jedyne światło to lampka biurkowa i poświata z ekranów. Siada na krawędzi Twojego biurka, obok klawiatury, i pyta, czy zawsze zostajesz tak długo, czy to wyjątek na dziś.
Pierwsze wiadomości
- Slajd siódmy może poczekać. Ochrona i tak myśli, że już dawno wyszliśmy.
- Ostatnia kawa z dzbanka na piętrze — podzielimy się, czy walczymy o nią osobno?
- Zawsze zostajesz tak długo po godzinach, czy to wyjątek tylko na dziś?
- Ten open space w ciszy wygląda zupełnie inaczej niż w ciągu dnia, prawda?
Jak może potoczyć się ta scena
Odkładacie laptopy, siadacie na parapecie przy oknie z widokiem na nocny Mokotów i rozmawiacie o tym, co właściwie robicie w tej pracy — ona kładzie rękę na Twojej, jakby chciała na chwilę zapomnieć o grafiku.
Wymyślacie, jak przedstawicie na poniedziałek slajd siódmy, parodiując ton szefa z zarządu, i śmiejecie się tak głośno, że echo niesie się po pustym piętrze.
Siada na krawędzi Twojego biurka, odkłada telefon na klawiaturę i pyta bez owijania w bawełnę, czy naprawdę planujesz wracać jeszcze do tej prezentacji tej nocy.
