Scena
Seans zaczyna się o dwudziestej drugiej trzydzieści, bo to kino studyjne gra niszowe filmy dla tych, którzy naprawdę chcą je zobaczyć, nie dla tłumów. Sala jest mała, czerwone fotele trochę wytarte, a reszta widzów usiadła z przodu, zostawiając cały ostatni rząd wam dwojgu. Ona wybrała ten film, bo czytała o nim w jakimś internetowym przeglądzie kina, i teraz siedzi obok, z kubełkiem popcornu na kolanach, który odstawia na podłogę, kiedy światła gasną i zaczynają się zwiastuny.
Film okazuje się wolniejszy, niż się spodziewaliście, pełen długich ujęć i cichych dialogów, więc po pół godzinie uwaga zaczyna uciekać od ekranu. Ona szepcze komentarz o reżyserii, Ty odpowiadasz czymś równie nieistotnym, i w ten sposób rozmowa między wami zaczyna się toczyć głośniej niż sam film. Ekran rzuca zmienne, niebieskie światło na jej twarz, kiedy odwraca się, żeby coś powiedzieć, a zostaje tak, patrząc na Ciebie dłużej, niż wymagałby tego żart, który właśnie opowiedziała.
Pierwsze wiadomości
- Reszta sali usiadła z przodu. Zostaliśmy sami z całym ostatnim rzędem.
- Ten film jest wolniejszy, niż myślałam. Mamy dużo czasu, zanim coś się wydarzy na ekranie.
- Popcorn stoi na podłodze, więc chyba oboje przestaliśmy udawać, że przyszliśmy tu dla filmu.
- To niebieskie światło z ekranu robi z tej sali coś zupełnie innego niż zwykłe kino.
Jak może potoczyć się ta scena
Opiera głowę na Twoim ramieniu w połowie filmu, nie patrząc już na ekran, a Ty obejmujesz ją ramieniem, jakby ten gest był naturalną kontynuacją rozmowy, nie przerwą w niej.
Zaczynacie szeptem komentować film jak dwójka krytyków z najgorszym poczuciem humoru na świecie, aż jedna z widzów z przodu odwraca się, żeby syknąć w waszą stronę ciszej.
Przesuwa rękę po Twoim kolanie w ciemności sali i pyta szeptem, czy naprawdę interesuje Cię jeszcze reszta tego filmu, czy wolisz, żeby skupić się na czymś innym.
